Archief van
Categorie: De Liefde

Is reizen en de liefde te combineren? In deze rubriek staan mijn persoonlijke verhalen over liefde, verliefd zijn en wat mij overkomt op liefdesgebied op mijn reizen.
Soms teder, soms lachwekkend, soms triest, maar altijd boeiend en vol leermomenten.

Waarom date ik geen Westerse mannen in de Filipijnen?

Waarom date ik geen Westerse mannen in de Filipijnen?

Op mijn YouTube kanaal vroeg 1 van de volgers daar waarom ik geen Westerse mannen date. Er zijn er genoeg van mijn leeftijd hier en misschien zat daar wel een leuke partner tussen. Hij noemde 2 namen van bekende Amerikaanse YouTubers in de Filipijnen die ook onlangs hun relatie zagen stranden.

Ik heb nog nooit zo hard gelachen. Wat een kortzichtige vraag

De Westerse man in de FIlipijnen is nu niet bepaald op zoek naar een Westerse blonde dame. Dat is eigenlijk het type wat hij zo snel mogelijk zou willen vergeten, ware het niet dat hij elke maand nog een bende alimentatie aan haar betaald. Dus dat vergeten gaat wat moeilijk. De Westerse man in de Filipijnen komt hier a) omdat hij valt op mooie petite donkerharige jonge dames of b) omdat hij valt op mooie petite donkerharige jonge mannen.

Dus……kijk even op mijn Hier Ik, Wie is die Eilandvrouw?- pagina en je hebt je antwoord.

Maar ik in de Filipijnen ben ook niet op zoek naar een man, Westers, Aziatisch, whatever. Ik zoek niet. Het overviel mij net zo hard als iedereen in mijn omgeving dat ik verliefd werd. En geloof me, de afgelopen dagen heb ik stevig nagedacht over waar het nu mis ging hoe het gebeurd is.

En ik kwam maar tot 1 conclusie: ik was ernstig kwetsbaar toen ik hier op Siquijor aankwam. Ik ontvluchte Dumaguete, een stad waar ik slecht tot niet functioneer, ik herstelde van een nachtelijke ontruiming van mijn hotel vanwege een brand, ik had gewoon een mild gevalletje PTST.
Ik was bangig, gestressed en in de war over mijn hier zijn, mijn leven, dit land………

Ik vluchtte naar Siquijor om te herstellen van wat me overkomen was

Siquijor is goed voor me geweest, in die zin, dat wonen op dit eiland mijn geloof in mijzelf weer teruggegeven heeft. Het motor rijden doet me goed, grensverleggend bezig zijn doet me goed. Wat me minder goed heeft gedaan zijn de verliefdheden en het contact met de projectleider van de oude huizen. Hoewel het een leuke opdracht was, heeft het me alleen gekost.
En hoewel verliefd zijn ook leuk was, heeft me dat ook alleen maar gekost. Uiteindelijk sta ik met lege handen. Nu ja, lege handen, een bende ervaring waar ik in eerste instantie niet op zat te wachten en 100-den zo niet 1000-den fotos van oude huizen waar uiteindelijk niets mee zal gebeuren.

Ik ben wel klaar met de liefde en zoek mijn ‘gelukkig-alleen-zijn’ weer op

Ik was een happy single toen ik naar de Filipijnen vertrok. Ik had in Nederland geleerd dat de liefde en ik geen goede combi zijn. En daar had ik vrede mee. Ik deed het verdomde goed zo alleen in mijn ‘glas in lood ramen’-huisje.
En toen gebeurde allemaal wat er gebeurde en vond ik mijzelf weggevaagd door de woorden van een Filipijnse versierder. En had ik hem 3 maanden daarvoor nog lachend weggewoven met de woorden: Lollig, leuk geprobeert! Viel ik nu, in al mijn kwetsbare verwardheid, als een blok.

En dan komt mijn ‘ik doe het niet zo goed in relaties’-kant weer boven: ik ben toegewijd. Ik cijfer mijzelf weg. Ik zet de ander teveel voorop en ik verdwijn langzaam in de coulissen van dienstbaarheid, inschikkelijkheid en chaos in mijn hart.

Nou, daarom date ik niet, Westers, Oosters, Aziatisch……no more!

En deze keer heb ik het ook hardop gezegd: op YouTube, in het Engels, zodat de wereld mijn getuige is *grijns* en als je dat met eigen oren wilt horen kan dat hier:

Leuk artikel? Deel het!
Filippijnen en schulden

Filippijnen en schulden

De gemiddelde Filipijn leeft een forse maand achteruit. Salaris wordt vaak gebruikt om leningen af te lossen. Leningen bij de supermarkt, de coöperatie en de pandjeshuizen.
Om vervolgens weer leningen af te sluiten om de maand door te komen.

Om mij heen zie ik de financiële gaten groter worden. Onder druk van de media wordt men ook in dit land hebberig. Banken en vastgoedmaatschappijen spelen er handig op in. De Filipijnen zit in onze jaren ’70 en ’80 toen alles financieel binnen handbereik moest liggen.
In de warenhuizen zie je advertenties dat je T-shirts op afbetaling kan kopen, huurkoop van woningen en auto’s vliegen je om de oren en Filipijnen zijn gevoelig voor dit soort uiterlijk vertoon.

Koop een nieuwe motor, de repo haalt hem gewoon op als je stopt met afbetalen, geen probleem!

Het is een uitzichtloze situatie al dat geleen bovenop geleen, en veel winkels zijn gestopt met krediet verlenen. Want ook de winkelier op de hoek is hier de dupe van, die is vaak de laatste die geld ziet.

Het dagloon is hier laag, als je 150 pesos (3 euro) per dag verdient heb je een redelijke baan. Je hebt een goede baan als je 300 pesos per dag verdient of meer. Een gemiddeld maandinkomen op dit eiland is 10k. Dat is geen vetpot, zeker niet als je als goed katholiek een bende koters hebt die naar school moeten en moeten eten.

Er is grote werkeloosheid en Filippijnen schnabbelen allemaal bij, door motorritjes aan te bieden, vis op te kopen en aan resorts door te verkopen, tweedehands kledingwinkels en sari sari winkeltjes te openen. Iedereen droomt van rijkdom. Die droom is bijna tastbaar op straat. En elk gesprek komt vroeg of laat uit op geld. En vaak vroeger dan later. Het is heel normaal om hier niet te zeggen: Goh, wat een mooie motor of leuke jurk; maar: wat heeft hij gekost?
Afbetaling of cash?

Oda bleek ook diep in de schulden te zitten. Dat flapte hij er na een jaartje contact eindelijk maar eens uit. Leningen voor ziekenhuisrekeningen, en weet ik het wat al niet meer. Een oude lening van zijn overleden vrouw werd daar deze week bovenop gekieperd, de coöperatie vond dat ze lang genoeg op geld hadden gewacht. En ik denk dat het water hem aan de lippen staat. Want dit is voor het eerst dat Oda met mij zo openlijk over zijn schulden praat.
Hij moet geld verdienen, want, hij heeft nu weer een nieuwe lening afgesloten die hij per week moet aflossen, een gok geeft hij toe. Maar hij speelt liever zakenman dan dat hij een baan zoekt.

Maar hij heeft er vertrouwen in. Ik wat minder.

Ik heb geen vertrouwen in Oda’s aflossings-kunsten. Vooral omdat mijn ogen open gaan en ik niet langer door liefde verblind word.
Hij loopt het risico de motor die ik voor hem kocht en cash afrekende, kwijt te raken aan de repo voor een andere lening. Hij was bereid om zonder inzage in zijn financiële ellende bij me in te trekken zodat het opeens mijn probleem zou worden. Hij was bereid zakenpartner te worden van Kind 1 en mij, zonder ons te vertellen hoe ernstig de situatie was.
Hij heeft er namelijk, net als al die andere Filipijnen, het volste vertrouwen in dat zijn geluk zal keren en hij ooit alles kan aflossen. En met ‘ooit’ bedoelde Oda: dit jaar.

Stiekem tel ik de schulden op, en kom op minstens 70K uit, minstens, want hij vertelt niet alles, dus misschien is het wel meer.
Stiekem reken ik zijn bij mij bekende inkomsten uit en ik denk: waarom zijn die schulden nog so hoog?
Je hebt 6 maanden lang 5k per maand verdiend, daarna sloot ik een huurcontract voor je land af wat je 48k opleverde, oke, daarvan gaf je 40k aan je moeder om welke vage reden dan maar ook, die het meteen overgemaakt heeft naar zijn zus in Manila omdat die een ‘doktersrekening’ had want ze vermoedt borstkanker. Wat niet zo bleek te zijn en nu is al dat geld zomaar verdwenen.
Maar dan had je altijd nog 15K plus de 6 maanden 5k………

Oda? Gok jij? De vraag werd omzeilt. Evenals de vraag wat hij met als dat geld heeft gedaan

Al maanden loop ik met een onderbuikgevoel. En ik hield er, vanuit mijn eigen onzekerheid, ernstig rekening mee dat Oda een andere vriendin er op nahield. Want zeg nu zelf: van mij houden??
Ik had niet kunnen vermoeden dat het schulden waren die hem zo afwezig maakten en misschien wel verliezen van het gokken. Ik begin wel een patroon te zien tussen euforie en geld uitgeven, blije verliefde buien en pesos in zijn broekzak. Gewonnen?

Ik zal de vraag of hij gokt nooit beantwoord krijgen. Oda beweert dat hij het me niet vertelt heeft omdat hij niet wilde dat ik betrokken zou raken. En ik vertel hem liefjes dat ik al betrokken ben. Omdat, hoewel hij nooit om geld vraagt, wel zegt: ik heb geen geld. En omdat ik hem, vanwege zijn zogenaamde uitzichtloze situatie best gesteund heb. Ik kocht kleding, schoenen, eten en niet te vergeten een spik-splinter-nieuwe brommer voor hem

Ik betaalde vaak benzine, onderhoud en nam hem mee naar leuke luxe plekjes die ver buiten zijn financieel bereik liggen.

Ik dacht dat hij en ik aan een relatie voor de toekomst bouwden. IK twijfelde al een tijdje over zijn toewijding, maar nu weet ik het zeker: Oda is geen man die je kunt vertrouwen. Ik heb hem meer dan eens op creatieve verhalen betrapt. En nu dit, willens en wetens verzwijgen dat je schulden hebt, en mooi weer spelen als het gaat om samen zaken doen, of samenwonen. Voor mij is dat een vertrouwensbreuk op de toch al stevige breuklijn die in februari ontstond, die niet meer te herstellen is.

Oda is exit.

Ik doe mijn best niet bitter te worden. Ik was degene die de pinpas beheerde. Ik deed het allemaal zelf. Het enige verwijt wat te maken is, is naar mezelf: Luister dan ook eens naar je intuïtie trut!

Leuk artikel? Deel het!