Archief van
Categorie: De Liefde

Is reizen en de liefde te combineren? In deze rubriek staan mijn persoonlijke verhalen over liefde, verliefd zijn en wat mij overkomt op liefdesgebied op mijn reizen.
Soms teder, soms lachwekkend, soms triest, maar altijd boeiend en vol leermomenten.

Daten in de Filippijnen

Daten in de Filippijnen

Als er iets anders gaat dan in Nederland in de filippijnen dan is dat wel het daten. Hier is dat nog lekker ouderwets en ernstig vooruitstrevend als het gaat om trouwen en kinderen krijgen. Eigenlijk daten de mensen hier maar om 1 ding en dat is die gouden band om je vinger. En niet zoals in Nederland: om elkaar nog beter te leren kennen en je relatie te verdiepen.

Als die gouden ring er is is de relatie verbonden genoeg vinden ze in de Filippijnen, dan kun je weer over naar de orde van de dag

Veel mannen, maar ook steeds meer vrouwen komen naar dit land om hun geluk in de liefde te keren. Lukt het in het thuisland niet (meer) om een partner te vinden door de torenhoge verwachtingen en scherpe veroordeling, dan heb je hier nog een kans. Veel mannen denken dan ook hier het Filippijnse equivalent te vinden van een dom blondje. Weinig in de bovenkamer, forse bos hout voor de deur en lekker gelukkig achter het aanrecht. Oke, dat was heel kort door de bocht, maar ik denk dat je best wel begrijpt wat ik bedoel.

In Nederland zijn de verwachtingen op dating-gebied torenhoog, als je als man niet uren op het strand wilt lopen met een glas rode wijn in je hand en vooral ZONDER rugtasje, kom je er al bijna niet meer tussen. En als je als vrouw niet al je koters het huis uit hebt gewerkt en altijd zin in seks hebt, geen stampij maakt en jezelf in alle eerlijkheid toont zoals de tijd je gevormd heeft, dan krijg je amper reacties.

Dus beproeven mannen en dus ook steeds meer vrouwen steeds meer hun geluk in landen verder weg, waar nog ouderwetse normen en waarden en vooral respect hoogtij lijken te vieren.
In de Filippijnen bijvoorbeeld. En in dit land is daten een serieuze zaak. Scharrelen, wat wij in Nederland kennen, dat kom je hier (bijna) niet tegen.

Op liefdesgebied lijkt dit een land van alles of niets te zijn

Even wat algemeenheden over je date:

Filippijnen zijn:

  • romantisch
  • erg fysiek ingesteld
  • gek op kadootje krijgen
  • gek op eten
  • aanhankelijk
  • jaloers
  • bezittering
  • dramaqueens (ja dames, ook de mannen kunnen er wat van!)
  • traditioneel als het gaat om trouwen en kinderen krijgen
  • wars van voorbehoedsmiddelen
  • bijna wereldvreemd op het gebied van SOA’s

Om maar een paar dingen te noemen.

De gemiddelde Filippijn heeft absoluut geen moeite met een lange afstandsrelatie. Beter een relatie op afstand dan geen relatie lijkt hier heel gebruikelijk te zijn.

Zowel mannen als vrouwen kennen het fenomeen ‘tampo’. De eerste keer dat je dat overkomt heb je geen flauw idee swat er gebeurd. Je wordt doodgezwegen en ontweken. Erg lastig. Je hebt dan iets gedaan wat je partner ontstemd en dat mag je dan voelen. Tampo kan dagen aanhouden. Ik ga daar nog een apart blog over schrijven. Wil je op de hoogte blijven, schrijf je dan in voor de email-updates dan mis je het onderwerp niet.

Wat gaat er nu zo anders tijdens het daten in de Filippijnen?

Voor de mannen:

Ga je op date in de grote stad, zal er niet zoveel anders zijn, je partner is wellicht wat preutser dan je lief is, maar er is in de grote steden genoeg vrijheid dat je date zonder chaperonne met je op stap mag. tenzij ze van huis uit traditioneel is opgevoed. Dan krijg je op de eerste date de halve familie mee. En er wordt van jou verwacht dat jij voor de extra gasten betaald.

Als je eenmaal toestemming van de ouders hebt, zul je minder familie tegenkomen, en mogen jullie samen op stap.
Date je een meisje van het platteland, dan zal er, ook al leek ze heel vrij op de datingsite, wel iets meer protocol omheen zitten. Ook dan krijgt ze een chaperonne en heeft het meisje toestemming nodig van de ouders om met je uit te gaan. Jezelf voorstellen lijkt dan de beste oplossing. Maar pas op, voor je het weet ben je in de ogen van de Filippijnen op weg naar het altaar.

In dit land date je omdat je met die persoon wilt trouwen en samen een toekomst op wilt bouwen. Een weg terug kan dan erg lastig zijn

De vrouw die je date is super romantisch, dit hele land staat stijf van de ‘forever after’s’ en de Eiffeltoren’s. Parijs het HET symbool van romantiek hier. Ze zal je elke ochtend en elke avond smsjes sturen en plenty daartussen in ook. En ze verwacht niet veel terug. Dat is fijn natuurlijk. Want wij Nederlanders zijn nogal nuchter en zakelijk als het op Messenger aankomt.

Tip: installeer een leuk emoji toetsenbord en bombardeer haar met hartjes en bloemen als je echt voor haar gaat. Daar scoor je dikke punten mee.

Wat verwacht een Filippijnse vrouw? Alles wat een Filippijnse man haar, volgens haar, niet kan bieden:

  • dat je met haar trouwt
  • dat je trouw bent
  • dat ze in je telefoon mag kijken en je Facebookprofiel
  • dat je haar (financieel) goed verzorgt
  • dat je niet gokt
  • dat je haar familie accepteert en deelneemt aan familie bijeenkomsten
  • dat je je niet elke avond lam zuipt
  • dat je haar een kind geeft

Filippijnse mannen zijn bijna allemaal besneden, dat hoort bij de cultuur. Je vriendin zal best even moeten wennen aan een niet besneden man. En aan de seksuele vrijheid die jij als Nederlander mee de slaapkamer in neemt. Filippijnen wonen met veel mensen in een klein huis, seks is vaak: ff vlug, tussen de lakens terwijl de rest van de familie net doet alsof ze het niet horen.

Voor de vrouwen

De vrouwen hebben het wat makkelijker, voor ons is eigenlijk de grootste valkuil dat je veel eerder in een serieuze relatie zit dan je beseft. Gaat een man vol voor jou en stem jij daar mee in, ben je zo goed als verloofd. Natuurlijk je kunt je relatie verbreken, maar dat geeft een bende drama en is een slepende affaire.

Mannen zijn wat makkelijker en vrijer op het gebied van seks. In een land waar overspel en tweede vrouwen stilzwijgend onderdeel uitmaken van het dagelijks leven zal je partner erg vooruitstrevend zijn om je in bed te krijgen.

Je hebt als Nederlandse vrouw op date hier in ieder geval geen chaperones mee en de Filippijnse man is super romantisch. Elke dag sms-jes of verliefde text op Messenger. Je hoeft nooit meer een deur open te houden, je tas te dragen en op straat loop je nooit aan de verkeers-kant, dat doet hij. Hij schuift je stoel aan, volgt je als een trouwe bediende geduldig van winkel naar winkel en draagt je op handen.

Hij zal, mits hij zich dat kan veroorloven, kadootjes voor je kopen om zo zijn liefde te betonen en je leert een heel scale nieuwe romantische woorden.

Houd er wel rekening mee dat jij geacht wordt te betalen op dates, onze levensstijl is veel te uitbundig voor de gemiddelde Filipijnse portemonnee

Filippijnse mannen doen niet aan condooms. Je moet echt praten als brugman om ze die te laten gebruiken. het mag niet van de kerk en ze zijn voor de meeste mannen best duur. Je doet er verstandig aan een pakje Filippijnse condooms te kopen, verkrijgbaar in elke drogisterij of hardware stores zoals Handyman (jaja, dat klinkt dubbel ik weet het!). Neem geen Durex mee, want die passen niet. De gemiddelde Filippijnse man is wat kleiner geschapen dan de gemiddelde Nederlander.

Bijna alle Filippijnse mannen zijn besneden. Dat is traditie in dit land.

Filippijnse mannen zijn erg bezitterig en verwachten een bepaalde mate van onderdanigheid van je. Ik geef daar niet aan toe. Ik ga geen toestemming vragen om uit te gaan. Maar als je met mannen op stap gaat buiten je liefdesrelatie om, dan kan dat heel veel drama geven.

Wat verwacht een Filippijnse man van je?

  • dat je trouw bent, ook al is hij dat wellicht niet
  • dat je hem steunt bij familiezaken
  • dat je eten voor hem kookt of koopt
  • dat je hem zijn man-cave momenten gunt, net als alle andere mannen in de wereld
  • dat je niet loopt te narren en te zeuren
  • dat je vaak en veel zin in seks hebt
  • dat je hem complimenten geeft

De Filippijnse man is ijdel, en neigt naar narcistisch. Maar net als in alle andere delen van de wereld zijn ze gewoon mannen. Sommigen werken hard, anderen zijn aartslui, sommigen drinken veel, anderen niet. Sommigen zijn gemakzuchtig en anderen plichtsgetrouw.

Ik denk dat het meest lastige t.a.v. het cultuurverschil is dat ze in de Filippijnen niet plannen. Afspraken worden pas op het laatste moment gemaakt en dat lijkt enorm veel flexibiliteit van jouw kant te vragen. De Filippijnse man is daar heel goed in, als hij de kans krijgt komt en gaat hij als hij zin heeft, hij bepaald en jij volgt. (of niet)

 

 

 

Leuk artikel? Deel het!
Om geld vragen in een relatie is dat acceptabel?

Om geld vragen in een relatie is dat acceptabel?

Vandaag in “Lezersvragen’ ene vraag van een Chinese vrouw die in Toronto woont en werkt. Zij date heel lang een Filippijnse man, een zogenaamde Overseas Worker, die haar bijna elek maand wel om geld vroeg. Zij vroeg aan mij of dat normaal en geaccepteerd is in de Filippijnen om te doen.

Eerst even wat uitleggen:

Een overseas worker is 1 van de 100-den Filippijnen die door de familie naar het buitenland gestuurd worden om geld te verdienen, om zo in het levensonderhoud van de thuisblijvers te voorzien. Het is een cultuurdingetje. Elk gezin heeft wel een financiele zorgdrager, op deze manier wordt er in de oude dag voorzien van ouders, maar ook in opleiding van jongere broertjes of zusjes. In Sommige gebieden hebben gezinnen zelfs een ‘dedicated child’ wat puur en alleen opgevoed wordt om dat te gaan doen. Die kinderen weten ook niet beter. Ik heb met veel van deze personen gesproken en allemaal hebben ze een enorm plichtsbesef en willen ze 100% voor hun familie zorgen uit dankbaarheid voor wat er voor hun gedaan is. Ze krijgen een opleiding en de finananciele middelen om naar het buitenland te gaan en dan gaat het om ‘aflossen van schuld en gunnen van kansen aan de andere gezinsleden’.

Overseas Workers vind je overal in de wereld, in Nederland zijn het vaak Filippijnse meisjes die als au-pair werken

Dan iets over het geldgebruik in de Filippijnen: Een gemiddeld Filippijns gezin leeft achteruit: als het salaris binnenkomt worden eerst alle openstaande kredieten afgelost en van wat overblijft wordt geleefd, is dat niet genoeg, dan vraag je weer overal om uitstel van betaling. In veel winkels zie je bordjes: No Credit” dan weet je al dat je niet hoeft te zeuren om voedsel op uitstel van betaling. De grotere winkelketens springen daar handig op in en het : koop nu een T-shirt en betaal in 2018″ vliegt je momenteel weer om de oren.
Auto’s brommers, alles gaat op afbetaling dus als je contant betaald in een winkel krijg je vaak hoge kortingen.

Filippijnen hebben ook een structuur wat ‘Corporaties’ heet, een soort van gildes. Boeren sluiten zich aan, winkeliers, maar ook gewoon ‘ de barangay (Dorp)’ heeft een eigen corporatie. Die corporaties werken, naast voordelig samen inkopen van goederen en producten ook als bank van lening. Heb je geld dan zet je het daar ‘op de bank’ en krijg je een gegarandeerde rente. heb je geld nodig dan leen je van de corporatie.

En natuurlijk heb je de loan sharks, mensen die ronduit profiteren van andermans armoede

Vraagt een Filippijn om geld? Ja, bepaalde types vragen om geld. Maar niet aan zijn buurman. Want daarvoor heeft hij teveel schaamte. Hij eet liever niets dan geld vragen aan de buurman, maar aan een blanke/buitenlander/verre vriend……daar kun je het wel aan vragen.

Terug naar de vraag van de lezer: haar Filippijnse vriend had een goed inkomen, en toch wilde hij maandelijks geld van haar inkomen. Totaal ongepast, als je het mij vraagt.
Want elke keer als zij het aan hem gaf, kon hij meer geld naar huis sturen en toch van de nieuwe ontdekte luxe in zijn nieuwe thuisland genieten.

Oda heeft mij nooit om geld gevraagd, en zo hoort het

Een Filippijn, man of vrouw, zou niet in een relatie moeten zitten voor het geld. Toch zie je hier genoeg mannen met een meisje aan hun arm die er duidelijk wel inzit voor het geld of zoals ze dat hier netjes noemen: verbetering van de levensomstandigheden.
En die mannen weten diep in hun hart ook wel dat het zo is, maar zijn blij met hun gezelschap en de zorg.

Het is wat complex allemaal. Relaties in armere landen roepen vaak veel vragen en twijfel op, zeker als er een groot leeftijdsverschil is en er ook nog eens een economische ongelijkheid is.
Veel mannen, maar nu dus ook steeds meer vrouwen worden opgelicht waar ze bij staan. Via datingsites, maar ook in het dagelijks leven.

Mijn advies in het geval van geldvragen is altijd: jij weet je pincode, jij beheert je eigen geld, niet zij.
Heb je een goede relatie dan kun je overwegen je partner als die geen of weinig inkomen heeft, een toelage te geven. Een soort ‘zakgeld-regeling’. Dat deed ik met Oda. Dan kon hij ook eens betalen als we uit gingen.

Maar de ziekenhuisrekeningen, kleding voor kinderen en die nieuwe telefoon om met jou in contact te blijven, schulden aflossen? Dat is hun eigen probleem. Ik denk niet dat een vriend of vriendin om geld hoort te vragen voor zulke zaken. Ook niet indirect.

geef je wel geld, vraag je dan af waarom je dat doet

Geef je wel geld, elke keer als je (buitenlandse, arme) partner er om vraagt, vraag je dan af waarom je dat doet. Doe je dat omdat je bang bent dat die ander dan niet meer van je houdt? Bij je weggaat? Dan heb jij dus een heel ander probleem.
Je denkt misschien dat je geld geeft omdat je wilt helpen, maar zoek eens diep in je hart of dat wel de echte redenen zijn!?

Ik denk dat in plaats van geld te geven het beter is om kansen te creëren die het leven van je partner blijvend positief beïnvloeden. Zodat je partner eigen geld of meer geld kan verdienen. Oda bijvoorbeeld bezat een stukje land, midden in het dorp, we hebben het opgemeten en te huur gezet, nu heeft hij en zijn familie daar jaarlijks huuropbrengsten van.
Door kansen te creëren kun je mensen helpen hun eigen levensstijl te bekostigen en zijn ze niet langer afhankelijk.

Leuk artikel? Deel het!