Archief van
Categorie: Lezersvragen

Wil je ook een vraag stellen? Maak dan gebruik van het contact formulier. Wie weet belandt jouw vraag dan in deze rubriek.

Is het veilig om naar de Filippijnen te reizen

Is het veilig om naar de Filippijnen te reizen

De meest gestelde vraag sinds het incident in Marawi is van mensen die willen weten of het veilig is om naar de Filippijnen te reizen.
Tja, dat is een lastige, want veiligheidsgevoel is een relatief begrip. Als ex- projectleider stedelijke vernieuwing weet ik als geen ander dat het veiligheidsgevoel lastig te vangen is, wat voor de 1 als heel onveilig aanvoelt stelt voor de ander niks voor.

De richtlijnen van het Ministerie van Buitenlandse Zaken zijn strikt: die nemen geen enkel risico. De Filippijnen was altijd al een risicoland vinden zij en nu is er een oranje ‘alleen als je er moet zijn gebied’ met een negatief reisadvies wat bijna de halve Filippijnen bedekt.

Waarom is er geen negatief reisadvies voor Europa? Of Frankrijk? Of Engeland? Want daar zijn ook incidenten genoeg

Wat me opvalt is dat er voor Europa geen negatief reisadvies is en voor Groot Brittannië ook niet en statistisch gezien zijn daar veel meer incidenten die te maken hebben met terrorisme en/of IS. (lees: aanslagen)
Wat ik wel weet is dat de pers de boel enorm uit zijn verband kan trekken in het Westen. De containerbegrippen die gehanteerd worden stigmatiseren makkelijk een heel land, terwijl in een heel klein hoekje van dat land onlusten zijn.

En dan is er nog de politieke reactie. Regeringsleiders zijn niet altijd even blij met de ongenuanceerde uitspraken van de huidige president van de Filippijnen en het is niet makkelijk om een economische sanctie op te leggen zonder dat iedereen daar boos om wordt en de boel escaleert. Wat je als land wel kunt doen is een negatief reisadvies uitbrengen. Op die manier ‘straf’ je een land door ze in de economische sector een gevoelige klap toe te brengen. Hier onder de expats wordt gesuggereerd dat dat is wat voormalig president Obama gedaan heeft. De toeristensector van het land krijgt dan een forse klap en dan draait de huidige regering wellicht weer bij. Want geld blijft geld. Helaas geldt dat ook voor de resort eigenaren en het personeel wat er werkt is daar dan weer vaak de dupe van, omdat er door wegblijvende toeristen bezuinigd moet worden.

de Filippijnen is een enorm groot land en veel wat hier gebeurd is een ver van mijn bedshow

Ik heb geen idee wat de waarheid is als het gaat om dat sanctie verhaal, of de achterliggende gedachte is van een negatief reisadvies. Wat ik wel weet is wat ik met mijn eigen ogen zie en met mijn eigen boerenversgtand kan beredeneren. De Filippijnen is een groot land. De landmassa, die is gescheiden door grote zeeën en binnenwateren, bedraagt 343,000 vierkante km en daarmee is het land 8x zo groot als Nederland. En zeg nu zelf: als jij in Drenthe woont en er gebeurd iets in Amsterdam……wat merk je daar dan van? Afgezien van persoonlijke afschuw, collectieve rouw wellicht en de pers erg weinig toch? Tenzij het je direct in je familie raakt?

Wel zo is het hier in de Filippijnen ook.
Omdat het land zo groot is, is voor veel Filippijnen, maar ook buitenlanders die hier wonen, de Marawi crisis een ver van hun bed show. En je merkt er heel weinig van.

Wat merk ik wel van de Marawi Crisis?

In de havens wordt in de Filippijnen streng gecontroleerd, een beetje vergelijkbaar met luchthavenbeveiliging. Je tas gaat door een scanner, jij gaat door een metaaldetector en ze kijken goed naar gezichten en vragen zonodig om papieren. Die controle wordt nu nog secuurder uitgevoerd. En komt er een boot aan uit Mindanao dan is het leger aanwezig en de politie om passagiers te controleren.

Ik heb eigenlijk meer ‘last’ van de nieuwe handhaving op het dragen van een helm op de motor dan dat ik weet heb van wat er in Marawi gebeurt. Checkpoints ploppen als paddestoelen uit de grond en je weet nooit zeker wanneer je aangehouden wordt. Ik ga er van uit dat bij die checkpoints, waar ook mensen van het leger bij aanwezig zijn, gekeken wordt naar voortvluchtigen. Maar voortvluchtigen in het algemeen. Want de sfeer is niet grimmig, angstaanjagend of beklemmend. Het is respectvol en gezag waardig gezellig, zeg maar.
Zo ook in de havens.

Is het veilig om naar de Filippijnen te reizen?

Ik denk van wel. Het is net zo veilig als wanneer je naar Zuid Afrika gaat, of Brazilië, of Amerika. Of Manchester.
je moet je gezonde verstand gebruiken en gewoon lekker op vakantie gaan. Niet in de buurt van Marawi, dat lijkt me niet handig, persoonlijk zou ik nu niet naar Mindanao willen gaan, maar ik had altijd al wat moeite met dat eiland, net als de Sulu Islands, daar is echt wel wat aan de hand, en dat ervaar ik persoonlijk niet als veilig gebied om als vrouw alleen te gaan reizen. Ook al wonen er in Mindanao genoeg blanken die mij vertellen dat het er veilig is.

Geniet van de overige 7000 eilanden geniet van je vakantie of je verblijf hier. Het is hier net zo veilig als in welk ander land in de wereld. En het is aan jou om jezelf niet in gevaarlijke situaties te brengen:

  • Ga geen schimmige achterafstraatjes in, zeker niet in het donker, en zeer zeker niet in grote steden zoals Manila en Cebu
  • Weet ongeveer welke richting je in moet, zodat je geen verloren indruk maakt en je weet of je taxichauffeur je in de goede richting brengt. Tricycle en taxichauffeurs zullen trouwens uitleggen waarom ze afwijken van een route: verkeersdrukte, wegomlegging enz.
  • Ga niet stomdronken over straat lopen zwalken
  • Ga niet zomaar met vreemden mee
  • Pin bij automaten waar een beveiligingsbeambte aanwezig is
  • Wapper niet met grote stapels geld of laat geen dure spullen zien zoals juwelen en dure horloges
  • Wees je bewust van je omgeving

Nou dat zo’n beetje, en dat geldt voor elke reisbestemming. Niet alleen voor de Filippijnen.

Omdat het internet een bonte verzameling van lezers en kenniszoekers kent, en men heel makkelijk een persoonlijke mening als bindend advies leest, voel ik me wel verplicht iets van een disclaimer aan dit artikel te plakken. Want ik ben nooit, en dan ook nooit aansprakelijk voor jou veiligheid. Of beslissingen die je neemt op basis van dit artikel. Je moet zelf het nieuws in de gaten houden en zelf veiligheidsnormen in acht nemen als je op vakantie gaat. En uiteraard de website van het Ministerie of de plaatselijke Ambassade in de gaten houden.

Op deze website en in dit artikel lees je alleen maar algemene, informative informatie en waarnemingen die ik zelf doe hier in de Filippijnen en dan ook nog eens zelf interpreteer. Maar menig emigrant in dit land is het met me eens: het is hartstikke veilig in de Filippijnen, net zo veilig als in Nederland, Engeland, Zuid Afrika en de rest van de wereld.

Zo en dan om de angel een beetje uit  de gestelde vraag en het artikel te halen een filmpje van mijn YouTube kanaal waarin ik vrolijk rondrijdt op de motor, door de bergen bij Laren, erg afgelegen gebied, hoog, zand weggetjes en af en toe een huisje, gewoon om te laten zien hoe mooi dit land is, maar ook hoe veilig je hier kunt rondstruinen.

 

 

Leuk artikel? Deel het!
Om geld vragen in een relatie is dat acceptabel?

Om geld vragen in een relatie is dat acceptabel?

Vandaag in “Lezersvragen’ ene vraag van een Chinese vrouw die in Toronto woont en werkt. Zij date heel lang een Filippijnse man, een zogenaamde Overseas Worker, die haar bijna elek maand wel om geld vroeg. Zij vroeg aan mij of dat normaal en geaccepteerd is in de Filippijnen om te doen.

Eerst even wat uitleggen:

Een overseas worker is 1 van de 100-den Filippijnen die door de familie naar het buitenland gestuurd worden om geld te verdienen, om zo in het levensonderhoud van de thuisblijvers te voorzien. Het is een cultuurdingetje. Elk gezin heeft wel een financiele zorgdrager, op deze manier wordt er in de oude dag voorzien van ouders, maar ook in opleiding van jongere broertjes of zusjes. In Sommige gebieden hebben gezinnen zelfs een ‘dedicated child’ wat puur en alleen opgevoed wordt om dat te gaan doen. Die kinderen weten ook niet beter. Ik heb met veel van deze personen gesproken en allemaal hebben ze een enorm plichtsbesef en willen ze 100% voor hun familie zorgen uit dankbaarheid voor wat er voor hun gedaan is. Ze krijgen een opleiding en de finananciele middelen om naar het buitenland te gaan en dan gaat het om ‘aflossen van schuld en gunnen van kansen aan de andere gezinsleden’.

Overseas Workers vind je overal in de wereld, in Nederland zijn het vaak Filippijnse meisjes die als au-pair werken

Dan iets over het geldgebruik in de Filippijnen: Een gemiddeld Filippijns gezin leeft achteruit: als het salaris binnenkomt worden eerst alle openstaande kredieten afgelost en van wat overblijft wordt geleefd, is dat niet genoeg, dan vraag je weer overal om uitstel van betaling. In veel winkels zie je bordjes: No Credit” dan weet je al dat je niet hoeft te zeuren om voedsel op uitstel van betaling. De grotere winkelketens springen daar handig op in en het : koop nu een T-shirt en betaal in 2018″ vliegt je momenteel weer om de oren.
Auto’s brommers, alles gaat op afbetaling dus als je contant betaald in een winkel krijg je vaak hoge kortingen.

Filippijnen hebben ook een structuur wat ‘Corporaties’ heet, een soort van gildes. Boeren sluiten zich aan, winkeliers, maar ook gewoon ‘ de barangay (Dorp)’ heeft een eigen corporatie. Die corporaties werken, naast voordelig samen inkopen van goederen en producten ook als bank van lening. Heb je geld dan zet je het daar ‘op de bank’ en krijg je een gegarandeerde rente. heb je geld nodig dan leen je van de corporatie.

En natuurlijk heb je de loan sharks, mensen die ronduit profiteren van andermans armoede

Vraagt een Filippijn om geld? Ja, bepaalde types vragen om geld. Maar niet aan zijn buurman. Want daarvoor heeft hij teveel schaamte. Hij eet liever niets dan geld vragen aan de buurman, maar aan een blanke/buitenlander/verre vriend……daar kun je het wel aan vragen.

Terug naar de vraag van de lezer: haar Filippijnse vriend had een goed inkomen, en toch wilde hij maandelijks geld van haar inkomen. Totaal ongepast, als je het mij vraagt.
Want elke keer als zij het aan hem gaf, kon hij meer geld naar huis sturen en toch van de nieuwe ontdekte luxe in zijn nieuwe thuisland genieten.

Oda heeft mij nooit om geld gevraagd, en zo hoort het

Een Filippijn, man of vrouw, zou niet in een relatie moeten zitten voor het geld. Toch zie je hier genoeg mannen met een meisje aan hun arm die er duidelijk wel inzit voor het geld of zoals ze dat hier netjes noemen: verbetering van de levensomstandigheden.
En die mannen weten diep in hun hart ook wel dat het zo is, maar zijn blij met hun gezelschap en de zorg.

Het is wat complex allemaal. Relaties in armere landen roepen vaak veel vragen en twijfel op, zeker als er een groot leeftijdsverschil is en er ook nog eens een economische ongelijkheid is.
Veel mannen, maar nu dus ook steeds meer vrouwen worden opgelicht waar ze bij staan. Via datingsites, maar ook in het dagelijks leven.

Mijn advies in het geval van geldvragen is altijd: jij weet je pincode, jij beheert je eigen geld, niet zij.
Heb je een goede relatie dan kun je overwegen je partner als die geen of weinig inkomen heeft, een toelage te geven. Een soort ‘zakgeld-regeling’. Dat deed ik met Oda. Dan kon hij ook eens betalen als we uit gingen.

Maar de ziekenhuisrekeningen, kleding voor kinderen en die nieuwe telefoon om met jou in contact te blijven, schulden aflossen? Dat is hun eigen probleem. Ik denk niet dat een vriend of vriendin om geld hoort te vragen voor zulke zaken. Ook niet indirect.

geef je wel geld, vraag je dan af waarom je dat doet

Geef je wel geld, elke keer als je (buitenlandse, arme) partner er om vraagt, vraag je dan af waarom je dat doet. Doe je dat omdat je bang bent dat die ander dan niet meer van je houdt? Bij je weggaat? Dan heb jij dus een heel ander probleem.
Je denkt misschien dat je geld geeft omdat je wilt helpen, maar zoek eens diep in je hart of dat wel de echte redenen zijn!?

Ik denk dat in plaats van geld te geven het beter is om kansen te creëren die het leven van je partner blijvend positief beïnvloeden. Zodat je partner eigen geld of meer geld kan verdienen. Oda bijvoorbeeld bezat een stukje land, midden in het dorp, we hebben het opgemeten en te huur gezet, nu heeft hij en zijn familie daar jaarlijks huuropbrengsten van.
Door kansen te creëren kun je mensen helpen hun eigen levensstijl te bekostigen en zijn ze niet langer afhankelijk.

Leuk artikel? Deel het!