Archief van
Categorie: Mijn Dagboek

Private zaken zomaar op het WWW, ik heb er geen moeite mee. Over mijn leven als digitaal nomade in het algemeen en mijn persoonlijk leven in het bijzonder.

Waarom gaan mensen weg uit Nederland?

Waarom gaan mensen weg uit Nederland?

De redenen voor emigratie zijn divers, mensen gaan weg uit Nederland om hun geluk elders te zoeken en iedere emigrant heeft zijn eigen verhaal.

Ook ik heb mijn eigen verhaal. Ik kreeg de vraag waarom ik weg ging uit Nederland van 1 van mijn fans op het Leaving Holland Channel op YouTube
Het leek me een leuke vraag om in een vlog te beantwoorden.

Mensen gaan weg uit Nederland om verschillende redenen maar vaak is het onvrede

De reden om weg te gaan is heel persoonlijk en hoewel er vaak een positieve draai aan gegeven wordt, zoals je vaak ziet in programma’s als “ik Vertrek”, is de basis van het verlangen om elders te vestigen toch vaak wel onvrede

  • de brij aan regelgeving
  • de stijgende belastingen
  • werkloosheid
  • problemen in Nederland (bijvoorbeeld: financieel of met familie)

Veel van deze emigranten verlaten Europa niet. Die mensen zijn dus niet echt weg uit Nederland. De banden binnen Europa zijn zo sterk en de afspraken zo waterdicht, dat, waar je ook binnen de Schengen zone gaat wonen: je gewoon Nederlander blijft met alle verplichtingen en voorrechten van dien.

Wie echt weg wil, moet tegenwoordig Europa uit!

Als je echt met Nederland wilt breken, moet je tegenwoordig Europa uit. Dan pas ben je vrij van de Nederlandse (en Europese) regelgeving.

Is het nu echt zo slecht in Nederland?

Ik krijg veel commentaar van Nederlanders die vinden dat ik veel te negatief ben over mijn vaderland. Tja, als je de video bekijkt zie je dat ik, doordat ik op 17 jarige leeftijd al ben begonnen met een wereldreis, ik Nederland nooit als een thuisland heb ervaren na terugkomst. Ik heb een wereldvisie opgebouwd die zo anders is dan die vrouw die trouwt en 7 straten van haar ouderlijk huis verwijdert gaat wonen.

Ik heb ook nooit heimwee gekent. Dus een band met Nederland heb ik denk ik nooit echt gehad. En nee, voor mij is Nederland geen goed land om in te wonen. Ik zat in die groep mensen die altijd gekort werden: kinderbijslag, studiefinanciering voor mijn kinderen, ziektekosten, pensioen. Die groep mensen bestaat in Nederland. Geboren in de jaren 60, Generatie X.

Ik ben 1 van die zogenaamde ‘verloren generatie’. Mijn generatie kwam in de jaren 70 en 80 moeilijk aan het werk en hebben een individualistische instelling. En we zijn cynischer dan bijvoorbeeld de babyboomers die voor Generatie X geboren werden en vol hoop en geloof voor de toekomst leefden. Generatie X betaald de rekening voor het uitbundige van de jaren na de tweede wereldoorlog toen alles mogelijk leek en Nederland zijn huidige afbrokkelende welvaartsstaat op bouwde.

En nee, voor mij is Nederland geen land van Melk en Honing. Ik ben te realistisch, ik heb te lang binnen het sociaal domein gewerkt en binnen de politiek om te geloven dat Nederland in zijn huidige staat het gaat redden. Zelfs niet ondanks of dankzij Europa.

JC, je bent bitter om wat je overkomen is

Ben ik bitter? Nee, ik ben wel cynisch, dat komt met mijn generatie. En ik ben kritisch, maatschappelijk kritisch. En ik heb een eigen mening. En dat is MIJN MENING. Jij mag Nederland ene prachtig land vinden en jij mag vinden dat je hier wat laat en daar wat vindt. Zolang ik maar weet dat ik in dat ‘daar’ van jou geluk vind, is het voor mij genoeg.

De wereld is groter dan een tuinkabouter in je tuin en zeiken over tolerantie en met de caravan naar Frankrijk op vakantie. De wereld is ruimer dan de grenzen die Europa en Nederland haar burgers oplegt. En misschien ben ik geboren in de verkeerde generatie. Ik ben een wereldburger. met een Nederlands paspoort. Dat dan weer wel.

Nou, brand maar los: mijn hoofd er af in de comments…..ik ben benieuwd! 🙂 Terwijl jij dat doet, lig ik op een hagelwit strand, toedeloe.

Leuk artikel? Deel het!
Opruimen en inpakken

Opruimen en inpakken

Opeens ben ik aan het inpakken en opruimen. Ik ga verhuizen. Voor een paar maanden naar een ander huis. Voordat de grote reis door de Filipijnen begint.

Toen ik in de Filipijnen aankwam leefde ik maandenlang uit een rugtas. Alles wat ik bezat paste in een 60 liter tas en ik had een laptoptas mee. Inmiddels red ik dat al lang niet meer. De mens is een verzamelaar. En niets menselijks is mij vreemd.

Kind 1 en ik hebben besloten op de motor door de Filipijnen verder te reizen. Geen uren hangen in de bus meer voor ons. Voor dat het zover is gaan we eerst een paar keer op proeftochten, naar Iloilo bijvoorbeeld, 2 eilanden verwijdert van Siquijor waar ik nu woon.

Maar eerst verhuizen naar een ander huis: terug naar de kust

Ik mis de zee. De bergen zijn leuk, en koel. Maar dit huis heeft vele herinneringen en die wil ik uit mijn systeem hebben. Ik huurde dit huis omdat ik dacht dat ik op Siquijor zou blijven en zelfs zou gaan samenwonen, viel dat even mee tegen anders.

Dus nadat ik allerlei fotos heb doorgespit en zit bij te trekken van een relatie-poging dacht ik: verandering van omgeving zou de kers op de taart zijn. Kind 1 wilde al verhuizen vanwege het feit dat naast zijn huurhuis een videoke-cafe is gebouwd en zijn ramen rammelen in de sponningen onder het geweld van de zangtalenten van de Filipijnen.

We zijn op zoek geweest naar een nieuwe plek. In eerste instantie voor hem, maar toen ik de omgeving zag, de zee rook, de golven hoorde die op de kust sloegen dacht ik: ik wil ook naar de kust.
Ik begon mijn tijd op Siquijor op het strand, 2 stappen van mijn voordeur vandaan was het witte zand. Ik heb er heel wat uren gewandeld en schelpen gezocht. En ik heb wat een nachten naar de sterren zitten staren.

Inmiddels heb ik mijn huisbaas laten weten dat ik wegga. En heb ik mijn nieuwe huisbaas laten weten dat ik kom. En ben ik dus aan het opruimen.
Want met deze verhuizing maak ik me gelijk reisklaar voor de grote reis.

Het voelt een beetje als in Nederland in 2015. Een rollercoaster van emoties: ik ben 56 en ga op een motor verder reizen. O ja, tuurlijk, ik rij al een maandje of 6 op dat ding, maar er zijn dagen dat de bus helemaal zo gek nog niet lijkt en de verkoop van de motor best wel een optie is.
Op Siquijor is het verkeer zo anders dan bijvoorbeeld op Negros, en dan moet ik door grote steden gaan rijden zoals Iloilo en later Tagbilaran en Cebu. Ik heb er nu al af en toe klamme handen van.

Sommige dingen verkoop je, andere gooi je weg en weer andere geef je weg

Er gaat van alles door mijn handen, ook een verloren papieren dagboek, van voor mijn iPad tijd. Als ik lees word ik boos en verdrietig. Zoveel verdriet, zo lang heb ik het echt geprobeert met Oda, en de paginas bevatten zoveel pijn. Maar ook dommigheid. Dat ik niet eerder de knoop heb doorgehakt. Anyway, ik heb het verscheurd en weggegooid, samen met schriften met schetsen van land-indelingen voor een homestay-bedrijf. Allemaal overboord gegooide ideeën en plannen die stuk liepen.

De komende dagen staan in het teken van de vriezer leegeten en al mijn bezittingen weer terugbrengen tot …..40 liter. Nog minder dan de 60 die ik had, 40 liter en een rugtas voor de laptop.
Want nu moet het op de motor, achterop.

En net als in Nederland toen, krijg ik zo’n lekker spannend onderbuik gevoel als ik dat zeg: op de motor…….

Reis je mee?
Wil je niets missen van dit avontuur, schrijf je dan in voor de email-updates, dan mis je het niet! En deel dit blog met anderen, zodat ook die kunnen meelezen en meegenieten. Meer fotos meer film op YouTube van de reis. Ik hoop dat jij er bij bent!

Leuk artikel? Deel het!