Archief van
Categorie: Verhalen uit de Oude Doos

Het Archief van Hallo Aarde, oude blogs, maar zeker de moeite waard om te lezen. Ze gaan ver terug in de tijd en zijn allemaal in Nederland geschreven.

Dubbeltje op zijn kant

Dubbeltje op zijn kant

Onder het haken van Granny Squares kijk ik uit mijn ooghoek naar de TV. Het programma heet “dubbeltje op zijn kant”. Twee schijnbaar beroemdheden van de Nederlandse TV halen bij een stel het vel over de neus omdat ze te veel pinnen en te veel schulden hebben.
“Iedereen kan bezuinigen” lult de presentator. Dus ik zap naar de website en kijk of ik ook kan bezuinigen. Nou, alle tips die daar staan heb ik al gedaan meneer de presentator, dus niet iedereen kan bezuinigen.

Er zijn genoeg initiatieven, en 1 er van is Sloop de Crisis punt nl. En dan zie ik dat je in een wurgcontract met die vreselijke Nederlandse Energie Maatschappij mag, van die colporteurs die niet van weggaan weten ook al dreig je met allerlei verschrikkelijke dingen volgens de klagers bij Kassa. Lekker wel. En ze kunnen per jaar wel 1000 euro besparen, vlak voor de aftiteling hoor ik dat het 80 euro per maand is, dat is in mijn beleving geen 1000 euro per jaar, zeker niet als je zout legt op slakken van 11 euro per maand. Dan moet je niet je eigen initiatieven scherper weg zetten dan ze in werkelijkheid zijn.

Want hij heeft moeite met het stopzetten van dat ene lot in de postcodeloterij. Dan wil ie best een biertje minder drinken om straks als die prijs wel valt mee te hossen in de wijk met de rest van de gelukkigen. Maar de stem van de presentator vertelt ons dat het niet of/of is maar en/en, hij moet een biertje minder en stoppen met de loterij.
Vrije keuze heb je dus blijkbaar niet.
Dat blijkt wel over de druk die uitgeoefend wordt om de auto weg te doen.
Verbaasd kijk ik naar de iPhone waar de mevrouw haar wekelijkse boodschappen op uitrekent die ze in het kinderachtige huishoudboekje moet schrijven.
Hoe kom je met zoveel schulden en betalingsachterstanden aan de nieuwste iPhone? vraag ik me af.

Maar het kan nog erger!
Het programma is echt te dom voor woorden!!
De presentator komt weer langs, want mevrouw krijgt een metamorfose. Omdat ze door al het bezuinigen haarzelf niet zo goed kan verzorgen. Dat is leuk, een make-over, denk ik, wat lief. Maar mijn verbazing is des te groter als ik zie dat de kapper er allemaal plukjes in verft nadat ze al het haar geverfd heeft. Van duifgrijs is mevrouw nu flitsend kastanjebruin.
het staat haar geweldig, maar hoezo: we mogen niet meer mee doen voor 11 euro aan de postcodeloterij maar wel elke 6 weken 80 euro voor een verfbeurtje bij de kapper uitgeven? Want dat is het gevolg van deze metamorfose. Als mevrouw niet over 6 weken haar uitgroei bij laat werken ziet ze er niet uit!! Dan had ze beter eervol duifgrijs kunnen blijven.

Wat een stomme actie! Mijn bek ligt open. Dus je moet aan alle kanten bezuinigen en dan krijg je een make-over die je elke 6 weken zo’n 80 euro kost om bij te houden??? Nou dat is ‘sloop de crisis’ tot de max! Zo wordt consumentengedrag wel heel erg gestuurd. En de crisis opgelost door stimulering van koopgedrag.
Belachelijk. Ik zou als mevrouw niet blij zijn. Ik heb ook bezuinigd, zonder de tips van dit programma. Ik gooide mijn geverfde coupe er uit. Die 80 euro (minstens) per 6 weken, daar kan ik heel veel andere dingen van doen die ik belangrijker vind.

Leuk artikel? Deel het!
Stapels geld

Stapels geld

Overal waar ik kijk ligt geld: als ik een laatje open trek > Geld! Als ik de was sorteer vind ik tussen de vuile sokken van Kind 1 geld, als ik in de koelkast kijk ligt er geld, in het bad lag geld en ik vond zelfs geld in de jus-pan.
Kind 1 is wel heel slordig met centen, mopper ik als ik alweer een stapeltje geld op de trap leg om mee naar boven te nemen, er liggen inmiddels stapels geld.
Naast me staat de Man uit de Wereldstad, het lijkt wel alsof ik hem nu pas voor het eerst goed zie, hij is veel kleiner dan ik me kan herinneren, hij komt amper tot mijn schouders, hij leunt een beetje clownesk achterover waardoor zijn dikke bierbuikje parmantig naar voren steekt. In zijn hand dat eeuwige glas HertogJan-bier.
Ik heb altijd al gezegd dat jij niet met geld om kan gaan, sneert hij. Nee, corrigeer ik hem, dat was een andere ex, die dat beweerde. Jij was de man van de Harem. En alsof ik een toverwoord heb uitgesproken komen al die meiden giechelend binnen. Ze zijn allemaal in hun ware aard en lijken wel zombies, met valse lachen en vieze gebitten.
Zie je wel dat ik gelijk had, brul ik boven de herrie uit, jullie zijn allemaal valse wijven. En jij, jij…….ik struikel over mijn woorden als ik mij tot de Man uit de Wereldstad richt.
Ach zeur niet tut, we komen alleen het geld van Kind 1 halen, hij weet toch niet hoeveel hij heeft, hij mist dat heus niet.

Ik moet de watermeter-stand nog opnemen denk ik vals, dan moet dat gruwelijke spinnen-luik open, dat komt mooi uit, dan stop ik ze daar allemaal in en ben ik van ze af, dat zal ze goed doen, lekker onder de grond weg uit het dagelijks leven.

Mooi niet zegt de buurvrouw, dan zit ik ook naar die herrie te luisteren, doe ze maar aan de overkant onder de grond bij de vieze oude buurman. En dat doen we, we zetten zijn luik open en jagen de hele club dat gat in met de woorden: kijk eens wat daar ligt: allemaal goud!!
Krijsend duiken ze er in en wij laten lachend het luik dichtvallen. Dikke steen erop en klaar.
Kan de buurman wel over die steen? Vraag ik bezorgd.
Ja joh, vertelt de buurvrouw, daar tilt de wijkverpleegster hem wel overheen als hij naar buiten wil.
Maar nu kan hij minder vaak naar buiten en dan gaat hij nog meer het raam staan lappen in zijn open badjas met niks eronder, protesteer ik.
Heb je wat om naar te kijken, vind mijn buurvrouw als ze lachend wegloopt. Wees nu maar blij dat ik je geholpen heb.

Ik trek de gordijnen dicht, ik heb geen zin om naar die verschrompelde jonge heer van mijn oude overbuurman te kijken. Dan maar in het donker wonen. Er is toch al weinig licht in mijn leven.
Maar er is toch licht aan het einde van de tunnel? Vraagt de Vertelstem.
Ja, heel, heel ver in de verte, is er licht, maar dat kun je amper zien, ik moet gewoon doorlopen en geld oprapen waar ik kan vertelstem, dat is mijn levensdoel, daarvoor ben ik ooit geboren.
Nee joh, niet zo pessimistisch, gaat de Vertelstem vrolijk verder, kijk er is licht, achter je slaapkamergordijnen en daar staat geen vies oud mannetje, ik beloof het!

Leuk artikel? Deel het!