De reis naar Iloilo

De reis naar Iloilo

Het was vroeg in de morgen toen ik vertrok uit Puerto Galera. Negen uur stond je tricycle klaar voor mijn reis vol onzekerheden. En wat een reis werd het! Alle prijzen en tijden vind je morgen op Leaving Holland. Samen met de foto’s.

Als ik dit typ zit ik in het restaurant van het hotel in Iloilo, daar zal ik samen met mijn reisgenoot aka Kind 1, 4 weken vertoeven. Dat betekent dat we Kerst en Oud en Nieuw in de grote stad doorbrengen.

Dit is mijn eerste ochtend. Het is rumoerig en lawaaiig, dat komt door die stad, dat komt door een enorme airco unit die hier staat te blazen, en doordat er in dit hotel wel gasten zijn. Dat geeft een gezellige drukte. Die miste ik zo erg in Badladz, dat leek wel een bejaardentehuis als er gasten waren. Meestal waren wij de enige twee mensen daar, buiten de staf om. Dodelijk saai!

Ik kwam gisteren helemaal verreisd aan. Er was een Plan A en een Plan B en het is Plan B geworden. waarom weet ik niet zo goed meer, maar als we plan A hadden gedaan hadden we nog een paar uur in de haven moeten wachten en hadden we het o zo populaire Boracay in 1 dag moeten doen en daarna weer in de bus. en die bus stond klaar in de haven toen we aankwamen, om drie uur ’s nachts. Het leek, met de vermoeide kop van toen, zo logisch om dan gelijk door te reizen.

Dat was ook iets, het reisplan zei dat de boot om 4 uur zou vertrekken, maar er ging geen boot om 4 uur, de volgende ging pas om 10 uur s’avonds. En waar we gedropt waren door de Dimple Star bus, daar was niet veel te doen: wat restaurantjes, sari sari winkeltjes en lodges. En dan is 6 uur wachten heel lang. het loket ging pas om 8 uur open en om 9 uur mochten we eindelijk aan boord. Gelukkig vonden we een zitplaats binnen in een stik benauwde lounge, konden we af en toe even slapen (1o minuten ofzo) terwijl er een groot scherm video jengelde en om je heen iedereen lag te pitten, kinderen liepen te janken en mensen heen en weer liepen voor frisse lucht of noodle-soep.

Buiten hoosde het, dus ik denk dat het nog erger had gekund: een plekje op het natte dek op een plastic bankje terwijl je tas stond te versmeren in de prut.

Dus na een redelijk slapeloze nacht neem je wellicht niet alle beslissingen helder overdacht, we besloten voor de bus. God wat een fout!

Dat was een Liner……en geen Tour. Tour bussen gaan snel en zijn comfortable. Liners zijn bussen die in Nederland nog zouden worden afgekeurd voor een stadsritje, er zat in onze bus absoluut geen vering en grote delen van de weg waren niet verhard. En de bus stopte om de zoveel meter om mensen in en uit te laten. Ook zoiets in dit land: para Po, gilt er dan iemand. En dan stopt de bus, dat er 2 meter daarvoor een stop gemaakt werd om iemand in te laten, dat maakt niet uit. Knetter word je daarvan.

Na 7 lange uren hossebossen met 2 vage stops waarvan 1 gelukkig bij een (schoon) toilet kwamen we aan in Iloilo. Allejezus wat was ik moe. Onze tassen kwamen helemaal onder de roet en het stof uit het compartiment, en zien er nu uit alsof ze al een wereldreis achter de rug hebben. Nou ja, zo zag ik er ook uit toen ik in de hotelkamer in de spiegel keek. je hebt oud en oud en moe en moe. Ik was de tweede variant in kwadraat.

Onder de heerlijk warme douche met fantastische waterdruk zag ik dat mijn knieholtes helemaal zwart waren van de smeer. De handdoek die ik achterliet was niet meer herkenbaar wit. maar het bed lonkte, en ook al was het half 11 in de ochtend: ik wilde maar 1 ding SLAPEN!

Wat een zalig bed, na het bobbelige veren matras van het vorige hotel verwelkomde mijn getergde lichaam dit geweldige matras, mijn hoofd vleide zich in het zacht fluffy kussen en ik sliep!

Dit is een geweldig hotel, en niet duur. Het biedt schone kamers, zalige bedden en een krachtige douche met heel warm water, mooi sanitair ook trouwens, en lekker shampoo en zeepjes. Het eten in het restaurant is uiterst betaalbaar. Enige nadeel is de enorme airco unit dus die elke keer als de kok een truukje doet aanslaat. Nu ja, het zij hun vergeven.

Ik begin nu wel te ontdekken dat Puerto Galera een beetje achterlijk was op het gebied  van toerisme en handel. Het was het eiland van de oude kale en dikbuikige mannetjes op zoek naar jong neukvlees, hun witte sokken opgetrokken tot hun knieën, hun shirt in hun korte broek gepropt, met een biertje in de hand lippen aflikkend, verlekkerd rondlopend als heuse ridders op witte paarden, kankerend over de hoge prijzen, want immers in dit luilekkerland kost een biertje wel 1 euro en 20 cent per halve liter!

Puerto Galera  was het land van de mopperkonten en sacherijnen en zo kleinschalig dat iedereen over iedereen lulde.

En nu omarm ik de anonimiteit van de grote stad. Gisteravond gingen we op pad: 2 grote Malls om de hoek, er zijn 101 restaurants met een variëteit op de menukaart waar we ons in 1 maand echt niet doorheen eten, beter dan de keuze uit Pizza of pizza.

Maar ik besef ook dat dit de stad is waar je op je portemonnee moet letten en dat is niet omdat het ook hier spotgoedkoop is, maar vanwege criminaliteit, waar ik waarschijnlijk wel afgezet ga worden. maar wie weet wordt dat vooroordeel nog weggenomen?

Je zult het lezen!

Leuk artikel? Deel het!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *