Digitale Nomade, waarom ik uit de groep ben gestapt!

Digitale Nomade, waarom ik uit de groep ben gestapt!

Het leek zo leuk: digitale nomade worden. Online geld verdienen en reizen. Het klonk vrij, als een vagebond, het klonk wild en los, het klonk alles wat ik diep in mijn hart verlangde maar niet kon zijn in het gestructureerde Nederland en overgeorganiseerde Europa. Digitale Nomade…….het had de smaak van verre oorden, nieuwe geuren, de eeuwige horizon in mijn vizier.

Altijd was ik al nieuwsgierig naar “wat er om de hoek” was. Ik begon met reizen toen ik 17 was en vierde mijn 18de verjaardag in Argentinië, Zuid Amerika. Ik ben gek op vreemde markten, havens, vliegvelden, openbaar vervoer, zonsondergangen en stranden. Ik leer graag andere talen, liefst op straat, tussen de lokale bevolking. Maar ja, een baan, moederschap, verplichtingen in Nederland legden me al snel vast, muurvast. En toen kreeg ik de unieke kans dat leven weer op te pakken, onder een nieuwe hippe en trendy titel: Digitale Nomade.

Digitate nomade, het klinkt jong, hip en vrij, het leven van een vagebond

Ik zou 1 van de oudere nomade worden in dit digitale legertje statenloze zwervers, zo niet de oudste vrouwelijke. Met mijn (toen nog) 54 jaar pakte ik mijn rugtas, vliegticket en laptop en verdween uit het Nederlandse straatbeeld.
Ik gebruikte de hashtags #digitalnomad #globalnomad #Solofemaletraveller en volgde mensen die hetzelfde deden. Ik gaf interviews en voerde gesprekken en begon me te realiseren dat het helemaal niet zo’n leuke wereld was als ik dacht. En lang niet zo vrij ook.

Corporatie denken en samenscholen zit blijkbaar in onze genen, net als na-apen en ‘net doen alsof’ of ‘lekker belangrijk doen’.
Ik was 1 van de weinige die echt zonder thuisadres over de wereld trok, en ik was 1 van de weinige die echt al mijn schepen achter me had verbrand: huis weg, geen meubels in de opslag, geen postadres meer, geen vaste woon en verblijfplaats, geen werkgever, geen pensioenpremies of pensioenrecht, geen verzekeringen, geen plek om naar terug te keren.

Ik dook in een wereld waar opeens iedereen met een laptop zichzelf digitale nomade noemde. En men ging samenscholen in plaatsen als Tarifa en Chiang Mai, en als je dat niet deed ‘hoorde je er niet zo erg bij’.
Waarbij? Vroeg ik me vertwijfeld af, want als je toch nomade bent, wil je toch reizen en niet in een nieuwe kantoorsetting tussen 9 en 5 ‘gezellig met je collega’s’ gaan zitten werken?

Als je nomade bent wil je toch niet elke dag van 9 tot 5 tussen de collega’s zitten?

De nieuwetijdse nomade heeft vaak nog gewoon een huisadres in zijn thuisland en betaald belasting daar, bouwt pensioen op en schoolt samen (al dan niet met een baardje) in ‘nomad-hubs’ zoals ze genoemd worden. Ze schoten de afgelopen jaren als paddestoelen uit de grond: Berlijn, Buenos Aires, you name it er is er wel eentje. En voor mij zijn ze het bewijs dat het lastig is om het daar in de grote boze buitenwereld in je eentje te redden. Misschien komt het omdat ze jong zijn, al die ‘nomaden’? Omdat het (nog) geen vrijdenkers zijn zoals ik? Of is het omdat de mens simpelweg niet geschapen is om alleen te zijn? Heel veel zijn ook afgehaakt, als in: terug naar huis, naar een baan en een hypotheek.
En die enkele echte nomade die ik tegenkom die ook alles, maar dan ook alles heeft opgegeven voor een leven van vliegveld naar vliegveld, die ergert zich ook aan dat samenscholen en corporative thinking wat blijkbaar genetisch bepaald is.

Gelukkig ben ik niet de enige, hahahaha, lekker ironisch wel dat zinnetje.

Ik besloot een paar wijzigingen in mijn digitaal leven in te voeren: ik gebruik de hashtags met ‘nomad’ er in niet meer, ik vind ze niet meer hip, ik distantieer me van dat wereldje. Ik negeer mensen die 2 weken op vakantie gaan met laptop en mij dan vragen waar een goede werkplek is, of hoe je kunt vertrouwen op internet, omdat ze digitale nomade zijn…….dat ben je niet, je bent gewoon een overwerkte sukkel die lekker belangrijk gaat zitten doen op het strand in verweggistan.

Eerlijkheidshalve moet ik ook zeggen dat ik niet meer zo nomadisch ben, ik woon nu al bijna een jaar op een eiland waar ik het prima naar mijn zin heb. Hoewel ik in dat jaar wel een paar keer voor een maand ofzo op reis ben geweest. Maar ben ik dan nog een nomade? Nee, ik ben gewoon een emigrant en een vakantieganger. En ja, ik werk nog steeds online en ik weet heel veel van het leven als nomade en ik kan je nog prima adviseren als je dat leven wilt beginnen of er van droomt. Maar ik ben geen nomade meer.

Ik geloof in dingen benoemen zoals ze zijn en mijzelf presenteren zoals ik ben, ik geloof in eerlijkheid

Ik geloof niet in mijzelf beter of interessanter voordoen dan ik ben, en dat ik waar in ik me vaak verslik in Facebook en op Instagram, opgepluste plaatjes met een knap filtertje maken zelfs van een hoop stront een hit, plak er een hashtag ‘digital nomad’ aan en hupla je hebt zo weer 50 likes erbij, of 100, of meer…….populistisch gedoe.

Ik vertrok juist uit Nederland en Europa om al dat plastic, al dat kunstmatig gedrag van ‘ploppen op vrijdag’, netwerkborrels en Jan de Bouvrie-huisstijlen te ontvluchten. Ik zocht authenticiteit en vrijheid. Ik was niet op zoek naar een nieuwe kudde, naar een leven vol rozengeur en maneschijn, ik was op zoek naar puur, eerlijk, zonder filtertje….gewoon lekker rauw en soms ronduit lelijk en hard. Maar altijd eerlijk, altijd authentiek.

Leuk artikel? Deel het!

Eén gedachte over “Digitale Nomade, waarom ik uit de groep ben gestapt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *