En nu is het voor het eggie……..

En nu is het voor het eggie……..

Als ik over het strand zwabber en naar de eindeloze dans van de zee kijk, pak ik af en toe een schelp op, of een mooie steen. Maar ik gooi alles terug in zee. Nu even geen verzameling aanleggen, want ik ga op reis, over 3 dagen stap ik in de mini Van op weg naar Calapan en uiteindelijk via Boracay naar Iloilo.

Ergens in de jungle bij het riviertje hoor ik een vreemde vogel. En ik denk: die slaat vast alarm, omdat er een vreemde vogel op het strand loopt. Zwaluwen drinken uit de poel onder de palmen en de rietpluimen wuiven zachtjes in de namiddag wind.

Golven slaan op de kust, eindeloos.De cadans wisselt een beetje, en soms klappen ze met zo’n kracht op het land dat ik op schrik uit mijn overpeinzingen. Mijn ticket is verlopen, ik heb een verzoek ingediend om me uit te schrijven uit het GBA, ik heb mijn ziektekostenverzekering gemaild dat ik wettelijk gezien geen recht meer heb op een verzekering (die zullen wel weer moeilijk doen, dat doen ze steeds, ik wacht het af) en opeens dringt het tot me door: ik kan niet meer terug.

Ik heb niets meer om naar terug te keren, geen vaste woon of verblijfplaats meer. Vanaf nu zwerf ik over deze aardkloot. Onderweg naar morgen, naar ergens, maar ik woon nergens.
De gedachte zakt in. Zwaar, vreemd. De palmbomen wuiven alsof ze lijken te juichen: je blijft, je blijft!!!
Hoera!!

Voelt dat ‘hoera’? Vraag ik zachtjes aan de voor mijn voeten uitrennende krabbetjes. Of ben ik net als jullie toch een beetje bangig? Ontheemd, maar zo voelt het niet, ik voel me niet ontheemd.
Toch zijn er dagen dat ik denk dat ik in een film zit over mijn eigen leven.
Maak ik dit wel bewust mee?
Als ik denk aan de knallende hoofdpijn die me soms overvalt omdat ik te weinig drink denk ik: Ja, ik maak dit heel bewust mee. En de adrenaline stoot die ik voelde bij mijn eerste ontmoeting met een slang die zomaar uit de boom donderde voor me op de weg was ook een zeer bewust moment.

Maar dat afsluiten in Nederland is een beetje een ver van mijn bed show. En toch staan daar nog deuren open. Belastingzaken om er maar 1 te noemen.
Als ik mijzelf met het moederland zie mailen, dan lijkt het wel een film, maar als ik mijzelf in een tricycle zie zitten dan ben ik heel bewust op weg naar iets. Dan merk ik dat het gevoel wel beklijft en de bewustwording wel groeit.

Gisteren ontmoette ik de burgemeester. Hij is burrie van heel veel meer dan dit stoffige dorp, hij runt een hele provincie. Zo gaat dat hier. De provincie Puerto Galera, hij neemt beslissingen voor tientallen dorpjes, gehuchten en buurtschappen. Het is een gemoedelijke man. Rustig, vriendelijk, benaderbaar. Ik stond me te vergapen aan de kerstversiering bij zijn kantoor. Geheel JC stijl: bek open, iPhone in de aanslag en 1 brok wow, wat mooi!
Ik ben net een ekster, ik ben gek op twinkellichtjes, en hier hangen drie man werk, 9 dagen ploeteren twinkellichtjes. Hij vroeg of ik het mooi vond. Schudde me de hand, wilde weten waar ik vandaan kwam, hoe lang ik hier was, wat ik verder ging doen. Wat ik van de stad vond. Ik kon gelukkig wat zinnigs terug zeggen, ik had veel over hem gelezen: een jonge dynamische burrie die vooruitgang nastreeft. Ik hou wel van een progressive politicus. Het was maar een kort praatje want zijn chauffeur en bodyguard stonden te trappelen.

Dat zijn dan heel bewuste momenten, dan denk ik: ik woon hier in dit land. Mensen gaan me hier leren kennen en ik ga hier nieuwe vrienden maken, ooit. Want tot nog toe ben ik een vreemdeling, die met een creditcard geld opneemt, veel geld. Big money, zoals ze dat hier noemen bij de geldautomaat. Als ik sta te pinnen en mijn zoon staat op de uitkijk in de deuropening dan horen we ze snateren: Creditcard…blablabla…..big money……blablabla….bodyguard…….het zal lang duren voor ik dat stigma kwijt ben.
En dan weten deze mensen niet eens dat ik niet rijk ben, maar financieel aan de grond zit. Leg dat maar eens uit. Dat mijn aan de grond zitten altijd nog meer geld met zich meebrengt dan hun maandinkomen.
Nee, dat vrienden maken zal nog wel even duren. maar met de tijd zal het wel gebeuren, ooit.

Het is voor het eggie, die bewustwording begint in te zinken. Soms zomaar midden op de dag, als ik door het dorp loop, de berg af sjees of in een Jeepney zit en naar het gesnater om mij heen luister terwijl ik niet naar de druipende dooie vis probeer te kijken die de vrouw tegenover me aan zijn staart vast houdt, dan denk ik: ik woon hier.

Leuk artikel? Deel het!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *