Er is een donatie-knop, ben ik nu een bedelaar?

Er is een donatie-knop, ben ik nu een bedelaar?

Dit wordt een controversieel blog, je bent gewaarschuwd!
Op Leaving Holland schrijf ik een artikel over bedelaars en hoe je daar het beste mee om kunt gaan. het is een redelijk algemeen artikel gebaseerd op persoonlijke ervaring en vermengd met een beetje emotie.
Net als Hallo Aarde is Leaving Holland mijn bedrijf, en eigenlijk ben ik ook een bedelaar. Ik vraag om donaties en zoek sponsors. Wat maakt mij dan zo anders dan die ongewassen mensen op straat die hun hand ophouden en een zielig gezicht trekken?

We leven in een verknipte wereld. Dat is iets wat ik al sinds mijn tienerjaren roep

Het is kersttijd, een tijd van vrijgevigheid, van goed doen en even vergeten dat je eigenlijk 11 maanden best een bord voor je kop hebt gehad als het gaat om hongerende kinderen, gebrek aan schoon water en wereldarmoede.

Ik kan geen 11 maanden een bord voor mijn kop hebben. In de maanden dat ik in de Filipijnen ben heb ik meer armoede gezien dan ik in jaren in Nederland of Europa zag. Hoewel ik moet zeggen dat de nieuwe armoede in Spanje er bij mij ook wel inhakte: Oudere mensen die hun hele leven gewerkt hebben en nu alles kwijt zijn door de economische crisis en de EU maatregelen.

Mijn reizen in Zuid Amerika tijdens mijn tienerjaren hebben me gevormd. En begrijp me goed: ik ben geen activiste, ik zeg ook ‘nee’ tegen collectebussen en loop ook langs bedelaars zonder ze een blik waardig te keuren en die eindeloze dakloze krant van de niet dakloze die bij elke boodschap in mijn gezicht werd geduwd werkte behoorlijk op mijn humeur.
Maar het werken in getto’s en achterbuurten heeft me gevormd. Het werken in de Nederlandse politiek ook. Ik weet nu dat ook (radicaal)links niets zal doen om armoede weg te werken uit de wereld.

Als armoede weggewerkt zou kunnen worden, en ik geloof dat dat kan, dan zal er een kentering moeten plaatsvinden bij de machthebbers en de grootbezitters zoals bijvoorbeeld de katholieke kerk. Er zal een nieuw systeem op de wereld moeten komen wat niet langer draait om winst en economisch belang. Het fenomeen ‘aandeelhouders’ moet geschrapt worden en het woord Bonus moet uit de Dikke van Dale gehaald worden en een verboden woord worden.

Alles om het goede gevoel te creëren!

Hier in de Filipijnen stikt het momenteel van de Unicef kraampjes, en dan te bedenken dat als de directeur van Unicef 1 jaar op zijn salaris van het vorige jaar zou teren hij zeker weten iedereen in de krottenwijken van Iloilo met de kerst een brood zou kunnen geven, misschien nog wel met beleg. En misschien zou hij zelfs wel een schooltje of 2 kunnen bouwen, zo duur is dat hier niet.
Maar dat laat zich lastig uitleggen aan de enthousiaste Filipijnse vrijwilliger die het kraampje bemenst.

Als je van een Filipijnse bankrekening geld opneemt bij een geldautomaat is er een automatische stap na al je hebberig gepin: je kunt 5 pesos doneren aan een goed doel. Kersttijd acties.
VIJF PESOS…….dat is 10 eurocent.
Nee, dat zet zoden aan de dijk!

Loop ik het warenhuis in dan tettert er een ‘give a toy’ actie mijn gezicht in: ik koop een barbie of een transformer en leg dat vervolgens in een winkelcentrum-plasticzak verpakt in een krat, om kado te doen. Aan wie?? Dat staat er niet bij. Maar jeetje, wie boeit het? Ik krijg immers een waardecheque die ik in dezelfde winkel mag besteden. Oftewel: mijn aankoop bedrag terug.
Ik at in een hamburger keten, voor elke hamburger van type X die verkocht werd, wordt op kerstdag een hamburger uitgedeeld aan de armen. Waar? Hoe? Hoe laat? Wat is de stand? Hoe ga je dt logistiek doen?

Ik zal wel een te kritische en te cynische mevrouw zijn. Ik geloof er geen zak van al die acties. Ze zijn er om je een snel goed gevoel te geven. En dat heb je als rijk mens hard nodig, want je bent, voordat je dat restaurant, dat winkelcentrum of warenhuis bent binnengestapt, immers nog gestruikeld over een zwerver die zijn hand ophield?

Ik ben in heftig conflict momenteel

Wat ik hier in de Filipijnen aan armoede zie is schrijnend. Het snijdt door mijn hart. En ik ben verbijstert over de wijze waarop de rijkeren in dit land de armoede kunnen negeren. Ik denk dat het hier onderdeel is van de cultuur. Maar ik vind het een lastig onderdeel.
Mijn demoon en engel bekvechten de halve dag op mijn schouders en ik zit tussen dat gekakel in. De demoon vertelt mij dat ik niet alle ellende in de wereld kan oplossen, de engel vertelt mij dat het genoeg is om slechts 1 lichtpuntje te brengen in de duisternis van 1 mens.

En toch geef ik geen geld aan bedelaars. Waarom niet? Dat kunt u lezen op Leaving Holland. Daar leg ik het haarfijn en helemaal onderbouwt uit.
Ik deel wel snoepjes uit aan de bedelende kinderen, maar aan de ouders geef ik geen geld. Waarom niet? Omdat het water naar de zee dragen is. Je houdt een gewoonte in stand, je beloond gedrag. Als je wilt werken kan dat in dit land, ook al ga je maar plastic flessen sorteren of de straat aanvegen, of zoals die ene hele oude meneer vlak bij het hotel: op je harmonica spelen.
Maar een beetje zielig op de grond zitten jammeren met je vlooierige kinderen om je heen om zo op mijn gevoel in te werken…..nee, dan heb je aan mij een verkeerde. Verzorg dan in ieder geval je kinderen! En zet ze niet in als jengelende emo-factor.
En het is zo lastig het kaf van het koren te scheiden, want iedereen hier vraagt om geld, zelfs kinderen met een dure basketbal onder hun arm.

Wie is echt hulpbehoevend? En wie is profiteur?

In Zuid Amerika, in Colombia is het gebruikelijk dat het bedelaars-gilde kinderen in weeshuizen ‘huurt’ om voor ze te werken, die kinderen hebben geen leuk leven, dat kan ik u vertellen! Er was onlangs een schandaal in India in de medische wereld omdat artsen gezonde ledematen afzetten van mensen zodat ze konden bedelen. Want dat leverde meer geld op dan gewoon werken.
En in Australie klagen de daklozen over inkomstenderving omdat backpackers die op een te klein budget de wereld rondreizen hun hand ophouden in de straten voor een ticket of hotelovernachting, want dat levert sneller cash op dan werken en sparen voor je reis.

Ben ik anders dan al die bedelaars als ik een donate-knop op mijn website heb?

Ja, ik vind van wel.
Ik werk. Ik verzamel informatie, ik maak foto’s en ik spreek met mensen.
Ik verstrek die informatie op mijn websites.
Als jij de krant leest zitten er ook abonnementskosten aan vast. En online de premium gedeelten die geld kosten. Hetzelfde geldt voor je favoriete tijdschrift. Dat koop je zonder te aarzelen. En dit blog lees je gratis.

Ik ben een vrouw die minimaal 4 uur per dag werkt voor haar lezers en een donatie knop op de website heeft gezet zodat jij, als je het leuk vind wat je hier leest, en de tijd waardeert die ik er in stop, op die knop kunt klikken en een bedrag kunt schenken zodat ik minstens mijn website-kosten kan betalen.

Wat kost dat nu zo’n website?

Ik zal het inzichtelijk maken:
Hosting: Grid Hosting by MediaTemple: 27,60 per maand
Domein-registratie bij Namecheap: 24 euro per jaar = 2 euro per maand

Aanschafkosten thema bij MHThemes: 98 euro eenmalig

Grofweg ben ik dus 30 euro per maand kwijt voor 2 websites om de lezers (gratis) te entertainen., tel daar mijn werktijd bij op……..priceless! 😉

Dus:
Vind je dit een leuke website en wil je bijdrage in de website kosten, gebruik dan deze donatie knop.
Mijn dank reikt tot voorbij de sterren!





Leuk artikel? Deel het!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *