Archief van
Tag: reizen

Opruimen en inpakken

Opruimen en inpakken

Opeens ben ik aan het inpakken en opruimen. Ik ga verhuizen. Voor een paar maanden naar een ander huis. Voordat de grote reis door de Filipijnen begint.

Toen ik in de Filipijnen aankwam leefde ik maandenlang uit een rugtas. Alles wat ik bezat paste in een 60 liter tas en ik had een laptoptas mee. Inmiddels red ik dat al lang niet meer. De mens is een verzamelaar. En niets menselijks is mij vreemd.

Kind 1 en ik hebben besloten op de motor door de Filipijnen verder te reizen. Geen uren hangen in de bus meer voor ons. Voor dat het zover is gaan we eerst een paar keer op proeftochten, naar Iloilo bijvoorbeeld, 2 eilanden verwijdert van Siquijor waar ik nu woon.

Maar eerst verhuizen naar een ander huis: terug naar de kust

Ik mis de zee. De bergen zijn leuk, en koel. Maar dit huis heeft vele herinneringen en die wil ik uit mijn systeem hebben. Ik huurde dit huis omdat ik dacht dat ik op Siquijor zou blijven en zelfs zou gaan samenwonen, viel dat even mee tegen anders.

Dus nadat ik allerlei fotos heb doorgespit en zit bij te trekken van een relatie-poging dacht ik: verandering van omgeving zou de kers op de taart zijn. Kind 1 wilde al verhuizen vanwege het feit dat naast zijn huurhuis een videoke-cafe is gebouwd en zijn ramen rammelen in de sponningen onder het geweld van de zangtalenten van de Filipijnen.

We zijn op zoek geweest naar een nieuwe plek. In eerste instantie voor hem, maar toen ik de omgeving zag, de zee rook, de golven hoorde die op de kust sloegen dacht ik: ik wil ook naar de kust.
Ik begon mijn tijd op Siquijor op het strand, 2 stappen van mijn voordeur vandaan was het witte zand. Ik heb er heel wat uren gewandeld en schelpen gezocht. En ik heb wat een nachten naar de sterren zitten staren.

Inmiddels heb ik mijn huisbaas laten weten dat ik wegga. En heb ik mijn nieuwe huisbaas laten weten dat ik kom. En ben ik dus aan het opruimen.
Want met deze verhuizing maak ik me gelijk reisklaar voor de grote reis.

Het voelt een beetje als in Nederland in 2015. Een rollercoaster van emoties: ik ben 56 en ga op een motor verder reizen. O ja, tuurlijk, ik rij al een maandje of 6 op dat ding, maar er zijn dagen dat de bus helemaal zo gek nog niet lijkt en de verkoop van de motor best wel een optie is.
Op Siquijor is het verkeer zo anders dan bijvoorbeeld op Negros, en dan moet ik door grote steden gaan rijden zoals Iloilo en later Tagbilaran en Cebu. Ik heb er nu al af en toe klamme handen van.

Sommige dingen verkoop je, andere gooi je weg en weer andere geef je weg

Er gaat van alles door mijn handen, ook een verloren papieren dagboek, van voor mijn iPad tijd. Als ik lees word ik boos en verdrietig. Zoveel verdriet, zo lang heb ik het echt geprobeert met Oda, en de paginas bevatten zoveel pijn. Maar ook dommigheid. Dat ik niet eerder de knoop heb doorgehakt. Anyway, ik heb het verscheurd en weggegooid, samen met schriften met schetsen van land-indelingen voor een homestay-bedrijf. Allemaal overboord gegooide ideeën en plannen die stuk liepen.

De komende dagen staan in het teken van de vriezer leegeten en al mijn bezittingen weer terugbrengen tot …..40 liter. Nog minder dan de 60 die ik had, 40 liter en een rugtas voor de laptop.
Want nu moet het op de motor, achterop.

En net als in Nederland toen, krijg ik zo’n lekker spannend onderbuik gevoel als ik dat zeg: op de motor…….

Reis je mee?
Wil je niets missen van dit avontuur, schrijf je dan in voor de email-updates, dan mis je het niet! En deel dit blog met anderen, zodat ook die kunnen meelezen en meegenieten. Meer fotos meer film op YouTube van de reis. Ik hoop dat jij er bij bent!

Leuk artikel? Deel het!
Reizen door de Filipijnen

Reizen door de Filipijnen

Nu mijn relatie met Oda verbroken is, is er geen reden meer om op Siquijor te blijven. Dus ik ga weer reizen. Reizen in de Filipijnen is een belevenis op zich.

Toen ik bijna 2 jaar geleden aankwam in de Filipijnen had ik nooit verwacht dat ik een rijbewijs zou halen hier. Maar reizen met het openbaar vervoer maakte mij al snel duidelijk dat dit het land van de brommer of motor is. Dus ongeveer een jaar geleden heb ik een student permit aangevraagd en drie maanden daarna examen gedaan.

Als je met de bus door de Filipijnen reist, dat is een belevenis op zich. Open ramen, handelaren die waren verkopen en ramvol met een bont pluimage aan reizigers en vee, zoals je vaak ziet in films over India enzo. Er zijn heel geode busverbindingen en je hebt op routes tussen grote steden de keuze uit liners of Aircon bussen. Die laatste zijn iets sneller en comfortabeler, maar niet altijd leuker. Met open raam rijden is ook leuk. Want airconditioning in de bus klinkt leuk, maar de deur gaat vaak open en de zon bakt op het dak, en na 5 uur rijden is het ook in die bussen vaak gewoon benauwd warm En dan is open ramen veel leuker. Daarbij, de Aircon bussen hebben gordijnen en alle Filipinos trekken gelijk al die gordijnen dicht. Met een beetje pech zie je niks.

Bussen sjezen door het landschap en je kunt niet even stoppen bij 1 van die vele prachtige vergezichten

De bootdiensten in dit land zijn ook prima. Elk eiland is verbonden door fast-ferries, RoRo-boten of kleinere banka’s.
Maar net als de bus, ook al is er een schema, soms weet niemand hoe laat, wanneer of hoe snel. En reizen in de Filipijnen betekent vooral onthaasten en je niet ergeren. Uren in een terminal zitten wachten omdat niemand precies weet hoe het zit. Inmiddels ben ik ervaren reiziger op sommige trajecten en weet ik precies hoe vaak, hoe laat en waar vandaan ik moet vertrekken. Maar ook ik sta nog wel eens voor verrassingen. Zo ging ik vorig jaar terug van Boracay naar Siquijor, om in Bacolod een kapotte Aircon te treffen en dus moest ik met een liner. Dat betekent dat mijn busrit naar Dumaguete van 5 uur met dik 3.5 uur verlengd wordt. En dan mis je de boot naar Siquijor.

In grote steden heb je een noord en zuid busterminal, dat kan heel verwarrend zijn

Deze keer ga ik rondreizen op de motor. Ik ben inmiddels de trotse bezitter van een Yamaha ZS150 en in september ga ik voor het eerst een grote trip maken. Samen met Kind 1. We gaan naar Iloilo voor onze visum. Dat is 2 eilanden bij mij vandaan. Dus ik steek over naar Negros en rij dwars over dat eiland naar Bacolod en neem daar de boot naar Panay Island.

Het vereist wat voorbereiding, zo kost Kind 1 een nieuwe motor en we wachten nog op de benodigde papieren van LTO, je moet een verklaring van de directeur van LTO hebben met een nummerplaat nummer, of een tijdelijk nummer anders mag je je regio niet uit.

Rezue spannend natuurlijk. Want motorrijden op Siquijor is toch anders dn motorrijden op een ander eiland, Hoewel de wegen breed zijn en op sommige stukken best rustig, rijden Filipijnen roekeloos, ze draaien de weg op zonder te kijken, als ze linksaf willen sorteren ze niet voor bij de middenstreep maar net waar ze willen enz. En danz ijn er nog de honden op de weg en de kippen, gravel en grind.

Okey, okey, als ik het zo opschrijf denk ik: ik neem de bus!

Kind 1 en ik kopen een beetje een uitrusting, tassen die op de motor passen, handschoenen en een lange broek. En we gaan oefen ritjes maken de komende maanden. En als de rit naar Iloilo goed gaat dan gaan we weer terug naar Siquijor om de boel hier op te doeken en van eiland naar eiland te reizen. We willen beginnen op Bohol, in Anda. En daar een tijdje wonen, het eiland uitkammen en dan verver, naar Romblon, het noorden van Luzon en wie weet waar de route ons brengt.

Als je iets leert van reizen in de Filipijnen is dat je niet teveel moet plannen. je neemt er de tijd voor. En dat willen we zeker doen, ook nu we met de motor gaan reizen.

Wil je niets missen van onze avonturen? Schrijf je dan in voor de email-updates. Je krijgt dan bericht als er een nieuw blog online is of een nieuwe video op het YouTube kanaal staat.

Wil je veel fotos zien van de Filipijnen en meer weten over mijn dagelijks leven like dan de Facebook Pagina Eilandvrouw in de Filipijnen

Leuk artikel? Deel het!