Archief van
Tag: werken en reizen

Opruimen en inpakken

Opruimen en inpakken

Opeens ben ik aan het inpakken en opruimen. Ik ga verhuizen. Voor een paar maanden naar een ander huis. Voordat de grote reis door de Filipijnen begint.

Toen ik in de Filipijnen aankwam leefde ik maandenlang uit een rugtas. Alles wat ik bezat paste in een 60 liter tas en ik had een laptoptas mee. Inmiddels red ik dat al lang niet meer. De mens is een verzamelaar. En niets menselijks is mij vreemd.

Kind 1 en ik hebben besloten op de motor door de Filipijnen verder te reizen. Geen uren hangen in de bus meer voor ons. Voor dat het zover is gaan we eerst een paar keer op proeftochten, naar Iloilo bijvoorbeeld, 2 eilanden verwijdert van Siquijor waar ik nu woon.

Maar eerst verhuizen naar een ander huis: terug naar de kust

Ik mis de zee. De bergen zijn leuk, en koel. Maar dit huis heeft vele herinneringen en die wil ik uit mijn systeem hebben. Ik huurde dit huis omdat ik dacht dat ik op Siquijor zou blijven en zelfs zou gaan samenwonen, viel dat even mee tegen anders.

Dus nadat ik allerlei fotos heb doorgespit en zit bij te trekken van een relatie-poging dacht ik: verandering van omgeving zou de kers op de taart zijn. Kind 1 wilde al verhuizen vanwege het feit dat naast zijn huurhuis een videoke-cafe is gebouwd en zijn ramen rammelen in de sponningen onder het geweld van de zangtalenten van de Filipijnen.

We zijn op zoek geweest naar een nieuwe plek. In eerste instantie voor hem, maar toen ik de omgeving zag, de zee rook, de golven hoorde die op de kust sloegen dacht ik: ik wil ook naar de kust.
Ik begon mijn tijd op Siquijor op het strand, 2 stappen van mijn voordeur vandaan was het witte zand. Ik heb er heel wat uren gewandeld en schelpen gezocht. En ik heb wat een nachten naar de sterren zitten staren.

Inmiddels heb ik mijn huisbaas laten weten dat ik wegga. En heb ik mijn nieuwe huisbaas laten weten dat ik kom. En ben ik dus aan het opruimen.
Want met deze verhuizing maak ik me gelijk reisklaar voor de grote reis.

Het voelt een beetje als in Nederland in 2015. Een rollercoaster van emoties: ik ben 56 en ga op een motor verder reizen. O ja, tuurlijk, ik rij al een maandje of 6 op dat ding, maar er zijn dagen dat de bus helemaal zo gek nog niet lijkt en de verkoop van de motor best wel een optie is.
Op Siquijor is het verkeer zo anders dan bijvoorbeeld op Negros, en dan moet ik door grote steden gaan rijden zoals Iloilo en later Tagbilaran en Cebu. Ik heb er nu al af en toe klamme handen van.

Sommige dingen verkoop je, andere gooi je weg en weer andere geef je weg

Er gaat van alles door mijn handen, ook een verloren papieren dagboek, van voor mijn iPad tijd. Als ik lees word ik boos en verdrietig. Zoveel verdriet, zo lang heb ik het echt geprobeert met Oda, en de paginas bevatten zoveel pijn. Maar ook dommigheid. Dat ik niet eerder de knoop heb doorgehakt. Anyway, ik heb het verscheurd en weggegooid, samen met schriften met schetsen van land-indelingen voor een homestay-bedrijf. Allemaal overboord gegooide ideeën en plannen die stuk liepen.

De komende dagen staan in het teken van de vriezer leegeten en al mijn bezittingen weer terugbrengen tot …..40 liter. Nog minder dan de 60 die ik had, 40 liter en een rugtas voor de laptop.
Want nu moet het op de motor, achterop.

En net als in Nederland toen, krijg ik zo’n lekker spannend onderbuik gevoel als ik dat zeg: op de motor…….

Reis je mee?
Wil je niets missen van dit avontuur, schrijf je dan in voor de email-updates, dan mis je het niet! En deel dit blog met anderen, zodat ook die kunnen meelezen en meegenieten. Meer fotos meer film op YouTube van de reis. Ik hoop dat jij er bij bent!

Leuk artikel? Deel het!
Digitale Nomade, waarom ik uit de groep ben gestapt!

Digitale Nomade, waarom ik uit de groep ben gestapt!

Het leek zo leuk: digitale nomade worden. Online geld verdienen en reizen. Het klonk vrij, als een vagebond, het klonk wild en los, het klonk alles wat ik diep in mijn hart verlangde maar niet kon zijn in het gestructureerde Nederland en overgeorganiseerde Europa. Digitale Nomade…….het had de smaak van verre oorden, nieuwe geuren, de eeuwige horizon in mijn vizier.

Altijd was ik al nieuwsgierig naar “wat er om de hoek” was. Ik begon met reizen toen ik 17 was en vierde mijn 18de verjaardag in Argentinië, Zuid Amerika. Ik ben gek op vreemde markten, havens, vliegvelden, openbaar vervoer, zonsondergangen en stranden. Ik leer graag andere talen, liefst op straat, tussen de lokale bevolking. Maar ja, een baan, moederschap, verplichtingen in Nederland legden me al snel vast, muurvast. En toen kreeg ik de unieke kans dat leven weer op te pakken, onder een nieuwe hippe en trendy titel: Digitale Nomade.

Digitate nomade, het klinkt jong, hip en vrij, het leven van een vagebond

Ik zou 1 van de oudere nomade worden in dit digitale legertje statenloze zwervers, zo niet de oudste vrouwelijke. Met mijn (toen nog) 54 jaar pakte ik mijn rugtas, vliegticket en laptop en verdween uit het Nederlandse straatbeeld.
Ik gebruikte de hashtags #digitalnomad #globalnomad #Solofemaletraveller en volgde mensen die hetzelfde deden. Ik gaf interviews en voerde gesprekken en begon me te realiseren dat het helemaal niet zo’n leuke wereld was als ik dacht. En lang niet zo vrij ook.

Corporatie denken en samenscholen zit blijkbaar in onze genen, net als na-apen en ‘net doen alsof’ of ‘lekker belangrijk doen’.
Ik was 1 van de weinige die echt zonder thuisadres over de wereld trok, en ik was 1 van de weinige die echt al mijn schepen achter me had verbrand: huis weg, geen meubels in de opslag, geen postadres meer, geen vaste woon en verblijfplaats, geen werkgever, geen pensioenpremies of pensioenrecht, geen verzekeringen, geen plek om naar terug te keren.

Ik dook in een wereld waar opeens iedereen met een laptop zichzelf digitale nomade noemde. En men ging samenscholen in plaatsen als Tarifa en Chiang Mai, en als je dat niet deed ‘hoorde je er niet zo erg bij’.
Waarbij? Vroeg ik me vertwijfeld af, want als je toch nomade bent, wil je toch reizen en niet in een nieuwe kantoorsetting tussen 9 en 5 ‘gezellig met je collega’s’ gaan zitten werken?

Als je nomade bent wil je toch niet elke dag van 9 tot 5 tussen de collega’s zitten?

De nieuwetijdse nomade heeft vaak nog gewoon een huisadres in zijn thuisland en betaald belasting daar, bouwt pensioen op en schoolt samen (al dan niet met een baardje) in ‘nomad-hubs’ zoals ze genoemd worden. Ze schoten de afgelopen jaren als paddestoelen uit de grond: Berlijn, Buenos Aires, you name it er is er wel eentje. En voor mij zijn ze het bewijs dat het lastig is om het daar in de grote boze buitenwereld in je eentje te redden. Misschien komt het omdat ze jong zijn, al die ‘nomaden’? Omdat het (nog) geen vrijdenkers zijn zoals ik? Of is het omdat de mens simpelweg niet geschapen is om alleen te zijn? Heel veel zijn ook afgehaakt, als in: terug naar huis, naar een baan en een hypotheek.
En die enkele echte nomade die ik tegenkom die ook alles, maar dan ook alles heeft opgegeven voor een leven van vliegveld naar vliegveld, die ergert zich ook aan dat samenscholen en corporative thinking wat blijkbaar genetisch bepaald is.

Gelukkig ben ik niet de enige, hahahaha, lekker ironisch wel dat zinnetje.

Ik besloot een paar wijzigingen in mijn digitaal leven in te voeren: ik gebruik de hashtags met ‘nomad’ er in niet meer, ik vind ze niet meer hip, ik distantieer me van dat wereldje. Ik negeer mensen die 2 weken op vakantie gaan met laptop en mij dan vragen waar een goede werkplek is, of hoe je kunt vertrouwen op internet, omdat ze digitale nomade zijn…….dat ben je niet, je bent gewoon een overwerkte sukkel die lekker belangrijk gaat zitten doen op het strand in verweggistan.

Eerlijkheidshalve moet ik ook zeggen dat ik niet meer zo nomadisch ben, ik woon nu al bijna een jaar op een eiland waar ik het prima naar mijn zin heb. Hoewel ik in dat jaar wel een paar keer voor een maand ofzo op reis ben geweest. Maar ben ik dan nog een nomade? Nee, ik ben gewoon een emigrant en een vakantieganger. En ja, ik werk nog steeds online en ik weet heel veel van het leven als nomade en ik kan je nog prima adviseren als je dat leven wilt beginnen of er van droomt. Maar ik ben geen nomade meer.

Ik geloof in dingen benoemen zoals ze zijn en mijzelf presenteren zoals ik ben, ik geloof in eerlijkheid

Ik geloof niet in mijzelf beter of interessanter voordoen dan ik ben, en dat ik waar in ik me vaak verslik in Facebook en op Instagram, opgepluste plaatjes met een knap filtertje maken zelfs van een hoop stront een hit, plak er een hashtag ‘digital nomad’ aan en hupla je hebt zo weer 50 likes erbij, of 100, of meer…….populistisch gedoe.

Ik vertrok juist uit Nederland en Europa om al dat plastic, al dat kunstmatig gedrag van ‘ploppen op vrijdag’, netwerkborrels en Jan de Bouvrie-huisstijlen te ontvluchten. Ik zocht authenticiteit en vrijheid. Ik was niet op zoek naar een nieuwe kudde, naar een leven vol rozengeur en maneschijn, ik was op zoek naar puur, eerlijk, zonder filtertje….gewoon lekker rauw en soms ronduit lelijk en hard. Maar altijd eerlijk, altijd authentiek.

Leuk artikel? Deel het!