Waarom date ik geen Westerse mannen in de Filipijnen?

Waarom date ik geen Westerse mannen in de Filipijnen?

Op mijn YouTube kanaal vroeg 1 van de volgers daar waarom ik geen Westerse mannen date. Er zijn er genoeg van mijn leeftijd hier en misschien zat daar wel een leuke partner tussen. Hij noemde 2 namen van bekende Amerikaanse YouTubers in de Filipijnen die ook onlangs hun relatie zagen stranden.

Ik heb nog nooit zo hard gelachen. Wat een kortzichtige vraag

De Westerse man in de FIlipijnen is nu niet bepaald op zoek naar een Westerse blonde dame. Dat is eigenlijk het type wat hij zo snel mogelijk zou willen vergeten, ware het niet dat hij elke maand nog een bende alimentatie aan haar betaald. Dus dat vergeten gaat wat moeilijk. De Westerse man in de Filipijnen komt hier a) omdat hij valt op mooie petite donkerharige jonge dames of b) omdat hij valt op mooie petite donkerharige jonge mannen.

Dus……kijk even op mijn Hier Ik, Wie is die Eilandvrouw?- pagina en je hebt je antwoord.

Maar ik in de Filipijnen ben ook niet op zoek naar een man, Westers, Aziatisch, whatever. Ik zoek niet. Het overviel mij net zo hard als iedereen in mijn omgeving dat ik verliefd werd. En geloof me, de afgelopen dagen heb ik stevig nagedacht over waar het nu mis ging hoe het gebeurd is.

En ik kwam maar tot 1 conclusie: ik was ernstig kwetsbaar toen ik hier op Siquijor aankwam. Ik ontvluchte Dumaguete, een stad waar ik slecht tot niet functioneer, ik herstelde van een nachtelijke ontruiming van mijn hotel vanwege een brand, ik had gewoon een mild gevalletje PTST.
Ik was bangig, gestressed en in de war over mijn hier zijn, mijn leven, dit land………

Ik vluchtte naar Siquijor om te herstellen van wat me overkomen was

Siquijor is goed voor me geweest, in die zin, dat wonen op dit eiland mijn geloof in mijzelf weer teruggegeven heeft. Het motor rijden doet me goed, grensverleggend bezig zijn doet me goed. Wat me minder goed heeft gedaan zijn de verliefdheden en het contact met de projectleider van de oude huizen. Hoewel het een leuke opdracht was, heeft het me alleen gekost.
En hoewel verliefd zijn ook leuk was, heeft me dat ook alleen maar gekost. Uiteindelijk sta ik met lege handen. Nu ja, lege handen, een bende ervaring waar ik in eerste instantie niet op zat te wachten en 100-den zo niet 1000-den fotos van oude huizen waar uiteindelijk niets mee zal gebeuren.

Ik ben wel klaar met de liefde en zoek mijn ‘gelukkig-alleen-zijn’ weer op

Ik was een happy single toen ik naar de Filipijnen vertrok. Ik had in Nederland geleerd dat de liefde en ik geen goede combi zijn. En daar had ik vrede mee. Ik deed het verdomde goed zo alleen in mijn ‘glas in lood ramen’-huisje.
En toen gebeurde allemaal wat er gebeurde en vond ik mijzelf weggevaagd door de woorden van een Filipijnse versierder. En had ik hem 3 maanden daarvoor nog lachend weggewoven met de woorden: Lollig, leuk geprobeert! Viel ik nu, in al mijn kwetsbare verwardheid, als een blok.

En dan komt mijn ‘ik doe het niet zo goed in relaties’-kant weer boven: ik ben toegewijd. Ik cijfer mijzelf weg. Ik zet de ander teveel voorop en ik verdwijn langzaam in de coulissen van dienstbaarheid, inschikkelijkheid en chaos in mijn hart.

Nou, daarom date ik niet, Westers, Oosters, Aziatisch……no more!

En deze keer heb ik het ook hardop gezegd: op YouTube, in het Engels, zodat de wereld mijn getuige is *grijns* en als je dat met eigen oren wilt horen kan dat hier:

Leuk artikel? Deel het!

Eén gedachte over “Waarom date ik geen Westerse mannen in de Filipijnen?

  1. Als ik bovenstaand goed begrepen heb loop ik dus een blauwtje terwijl de veranderende westerse cultuur onder invloed van religies er steeds minder problemen mee schijnt te krijgen om er meerdere vrouwen/geliefden op na te gaan houden. Helaas dus, struikel niet in die nieuw uitgestippelde koers.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *